Vasten wij straks anders?

Het wordt een late Pasen dit jaar, 20 april. We hebben dus nog enig respijt voor de Vasten op Aswoensdag 5 maart aanvangt. Alleen wat moeten wij ermee? Christenen schijnen het op dat vlak te moeten afleggen tegen de Moslims. De Ramadan (28 juni – 27 juli) lijkt maatschappelijk zo veel mediatieker en dus performanter. Is dat wel zo? Ook Jezus kreeg die vervelende vraag voor de voeten geworpen. “Waarom vasten de leerlingen van Johannes en de farizeeën wel, maar doen de uwe dat niet?” (Mc 2,18) Omdat de jezuïeten met Paus Franciscus een nieuwe wind door de kerk laten waaien, gingen we bij een van hen te rade. Op de diocesane startavond van de Vasten op dinsdag 28 januari in Centrum Groenhove, sprak pater Wauthier de Mahieu over het wezen van de christelijke vasten. Een voorbeschouwing op de veertigdagentijd of hoe wij het hebben begrepen.

Vasten wij Christenen dan echt niet, of minder vurig of misschien anders? Waarom vasten wij bescheidener, losser, lauwer of minder strikt dan de Moslims? De Ramadan, de negende maand van de Islamitische kalender waarin gevast wordt, is voor hen een intens 'sociaal' gebeuren. De maaltijd waarmee elke dag na zonsondergang het vasten gezamelijk beëindigd wordt is een sfeervolle, feestelijke aangelegenheid. Idem dito het Suikerfeest waarmee de gehele vastenperiode wordt afgesloten. De Ramadan is vooral een oefening in wilskracht, zelfbeheersing om zich aldus gemakkelijker te kunnen onderwerpen aan de eisen van de wet van God. Jezus daarentegen isoleert het vasten en zelfs het bidden heel duidelijk uit de sfeer van de eredienst en zijn sociale context. Hij maakt er in de eerste plaats een uiterst intiem en persoonlijk gebeuren van tussen de vastende, Jezus zelf (de bruidegom) en God. Hij draagt de mens op, om er vooral niet mee te koop te lopen. “Uw Vader, die in het verborgene is, die zal het u vergelden”. Later voegt hij er aan toe “Er komt een tijd – en die is er al – dat de ware aanbidders God zullen aanbidden in geest en in waarheid.” Niet noodzakelijk dus in een daartoe bestemd gebouw, tempel of kerk. Op die manier wordt de cultus door Hem uit de publieke sfeer gelicht. Fundamenteel voor Hem is, dat religie vertrouwelijk en authentiek beleefd wordt.

Een privé-zaak?

Vandaag horen we ook steeds vaker stemmen opgaan, die onder het voorwendsel van neutraliteit of (in)tolerantie, beweren dat de godsdienst uit het openbaar leven moet worden gebannen. Vinden zij dan in Jezus een medestander? Als ze dat al zouden kunnen verdragen, ja én nee. Het is Jezus er helemaal niet om te doen om de sociale dimensie van de religie af te schaffen, integendeel Hij wil ons vooral doen inzien dat onze persoonlijke liefdesverhouding tot God fundamenteel is. Zonder die relatie is elk sociaal engagement uiteindelijk zonder grond, hangt ze af van opgelegde wetten die op straffe van (GAS)-boetes of uitsluiting afgedwongen worden. Zo was het destijds bij de Joden, zo zien we ook hier de maatschappij in snel tempo juridiseren. Als onze verhouding tot God verzwakt, zijn we spijts al onze goede bedoelingen vooral subtiel naar onszelf (macht-bezit-prestige) op zoek. Het eerste slachtoffer daarvan zijn onze medemensen.

Voor Jezus zijn zowel het 'gebed', de 'hulp aan noodlijdenden' en het 'vasten' van essentieel belang. Wanneer Jezus bidt gaat Hij meestal niet naar de tempel, Hij trekt zich terug in de stilte van de natuur. Heel de Joodse godsdienst was zodanig in de publieke sfeer opgenomen en daarin ook verzand in uiterlijkheden. Hij kon voor zichzelf niet anders dan het roer radicaal om te gooien wilde Hij de intieme verbondenheid met God bewaren. Hij deed dit met zo'n overtuiging dat Hij voortdurend op gespannen voet leefde met de religieuze autoriteiten. Dat neemt niet weg dat Jezus zomaar voorbijging aan een gezamelijke godsdienstbeleving. Bij zijn doop in de Jordaan stond Hij edelmoedig, nederig en geduldig in de rij en nam zo deel aan een bekeringsbeweging. Ook bij het Laatste Avondmaal is overduidelijk, hoe zeer Hij er aan hield het Paasfeest samen met z'n vrienden te vieren. Maar voor Hem heeft dit alles niet de minste zin als het niet gedragen wordt door een innerlijke verbondenheid met God.

Van God los!

Voor Jezus aan z'n openbaar leven begint, trekt Hij zich veertig dagen terug in de woestijn. Net zoals Mozes zich vroeger terugtrok op de berg Sinaï, om zich daar tenvolle bewust te worden van de 'tien godswoorden' en de ultieme consequenties daarvan, zet ook Jezus alles op een rijtje. Hij neemt afstand van z'n maatschappelijke omgeving om het sociale spel beter te doorgronden. De bekoringen die dan opduiken, zuiveren zijn inzichten. De verleidingen van toen zijn nog altijd brandend actueel. “Verander deze stenen in brood ...”, versta “Zorg eerst voor jezelf, pas dan kun je er eventueel aan denken anderen te helpen”. Of het streven naar persoonlijk bezit, dat alles voorafgaat. “Spring van deze tempelpoort ...” versta “Zoek het spektakel, handel ernaar en de mensen zullen aan je lippen hangen, succes verzekerd”. Of het streven naar prestige dat het ego streelt. “Laat God los en de wereld zal aan je voeten liggen.” versta “Streef naar macht en gebruik die om je zending te volbrengen”. Of het streven naar macht en controle over medemensen. Bekoringen waar wij zo vaak aan bezwijken, redeneringen die wij allen gebruiken om onze zwakheden goed te praten. Wij zeggen God te zoeken, doen het zogezegd in Gods naam maar zoeken eerst onszelf en doen het voor eigen rekening. Zo doe ik het beslist 'niét', zegt Jezus omdat ik me dan van God afwendt. Het gaat niet om mezelf maar in God voor de ander! Mocht de Kerk in de loop van de eeuwen die boodschap maar beter gehoord hebben.

Naar geest en waarheid

Onze vasten moet dan ook in de eerste plaats een gelegenheid, een kans zijn om ons zoals Jezus los te maken, vrij te maken van het maatschappelijk spel van elk-voor-zich-en-God-voor-allen, een oude variant ook van de winsten-te-privatiseren-en-de-schulden-naar-de-gemeenschap-toe-te-schuiven. Wie de band met God aanhaalt, in alle vrijheid kind van de Vader wil worden omwille van de anderen, krijgt wat hij in eerste instantie dreigt te verliezen in veelvoud terug. Denk aan het verhaal van de broodvermenigvuldiging. Als ieder het zijne achterhoudt dreigt er tekort, maar wanneer mensen 'broederlijk' gaan 'delen' naar behoefte is er overschot, kan het zelfs niet op. Jezus had zelfs zijn leven veil voor deze overtuiging. Hij werd ons lijfelijk ontnomen maar zijn geest begaf niet omdat Hij naar waarheid heeft gehandeld. Zo heeft het christelijk vasten een grote spirituele diepgang, is het meer dan het rigide afhaspelen van sociaal-religieuze verplichtingen zoals dat vroeger in hogere mate het geval was. Het is niet omdat je het niet ziet, dat er niet meer wordt gevast. We zijn ook niet naiëf en beseffen ook wel dat met het verdwijnen van de regels veel mensen in het geheel niet meer aan vasten toekomen en in eerste instantie definitief voor zichzelf-los-van-God gaan kiezen voor anderen een faire kans krijgen. Welbegrepen eigenliefde heet dat boven de liefde zelf.

Op tournee met het Marullekoor

Het Federaal Koor van de Molenarelst of het 'Marullekoor' zoals het gemeenzaam wordt genoemd is meer dan een koor dat ook wel eens in een kerk optreedt. Het is een kerkkoor in de eigenlijke zin van het woord. Gegroeid uit praktiserende, enthousiaste gelovigen die gaandeweg een poging ondernamen om met zang de liturgie op de Molenarelst wat te omlijsten. Ze hebben in al die jaren een heel eigen oeuvre opgebouwd dat door en door religieus, toch niet zwaar op de hand is en aansluit bij het wezen van de eredienst zelf. Niemand weet dan ook precies wanneer het ooit begonnen is. Een goed jaar geleden vierden ze in Zandvoorde hun jubileum. (foto) Maar welk een dan? Een kristallen of een porceleinen verjaardag met al een zilveren boordje? Want wanneer ben je nu een koor? Het begint met enkele verdienstelijke pogingen, het groeit en voor je het weet staat er een dirigent voor je neus te zwaaien en meet je je een uniform pakje aan. Dan ben je al een heus koor. Als je later om de zoveel jaar wil jubileren en feesten moest er ergens een streep getrokken worden en dat werd ergens in 1992. Na de sluiting van de kapel van de Molenarelst in 2004 treedt het koor nu zowat maandelijks, wisselend op in één van de parochiekerken van de federatie. Het koor staat momenteel onder leiding van Ine Coghe en telt een twintigtal leden. Ze repeteren nu wekelijks op woensdag tussen acht en negen uur 's avonds in de week- of winterkapel van de Sint-Martinuskerk van Beselare. Daar wordt elk jaar in januari bij wijze van spreken met de parochieverantwoordelijken en de koorleiding onderhandeld wanneer en waar de optredens doorgaan. Niet tussen pot en pint zoals je op de foto merkt maar met een kopje koffie en zelfgebakken koekjes. Want dit gebeuren is regelrechte 'girl-power' waar ze in Rome pap van lusten. We herkennen Christine Van Exem, Marie-Jeanne Ameele, Rita Descamps, Agnes Claerbout, Ine Coghe en Annemie Louwagie.

Afspraak op zondag 16 februari om 9.00 u. in Beselare, zaterdag 8 maart om 18.15 u. in Geluveld, zondag 30 maart om 9.00 u. in Beselare, zondag 27 april om 9.00 u. in Zandvoorde, zondag 11 mei om 9.00 u. in Beselare, zaterdag 28 juni om 18.15 u. in Geluveld, zondag 6 juli om 9.00 u. in Zandvoorde, donderdag 15 augustus om 9.00 u. in Beselare (Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopneming), zaterdag 6 september om 18.15 u. in Geluveld, zondag 12 oktober om 10.30 u. in Zonnebeke (Ziekenzorg), Vrijdag 1 november om 9.00 u. in Zandvoorde (Allerheiligen), zondag 9 november om 10.30 u. in Zonnebeke (OKRA), zondag 30 november om 9.00 u. in Beselare (OKRA) en op 25 december om 9.00 u. in Zandvoorde (Kerstmis).

Actie Kerkopbouw Bisdom Brugge

Weekend 08-09 februari 2014

Kerkopbouw is het werk van velen.

In de catechese, de liturgie, de ziekenpastoraal, in de bewegingen en in solidariteitsacties nemen vrijwilligers kleine of grote taken op zich. Zonder vrijwilligers kan een parochie en een federatie niet leven. Je hebt mensen die praktisch aangelegd zijn en je hebt ook vrijwilligers die meedenken over de evolutie in de richting van pastorale eenheden. Je hebt medewerkers die het hele jaar door actief zijn en er zijn er die opteren voor een beperkte opdracht. Allen zijn onmisbaar. Elk engagement dient naar waarde geschat te worden. Deze vrijwilligers behartigen dit dienstwerk gratis. We willen in dit weekend graag onze dankbaarheid uitdrukken voor de trouwe inzet van deze medewerkers.

Om de vrijwilligers te begeleiden, te inspireren en te bemoedigen zijn ook vrijgestelden nodig. Pastoors, diakens en parochieassistenten hebben elk een specifieke taak in de pastoraal. Parochieassistenten zijn lekengelovigen die van de bisschop een zending hebben gekregen. Samen met de pastoors en de diakens zijn zij medewerkers van de bisschop in zijn pastorale taak. Parochieassistenten zijn deeltijds of voltijds werkzaam in een decanaat, een federatie, een pastoraal centrum of een diocesane dienst. Het bisdom Brugge telt op vandaag een veertigtal parochieassistenten.

Er zijn ook lekengelovigen deeltijds tewerkgesteld als decanaal secretaris. Zij doen secretariaatswerk voor de deken en het decanaat. Ze zijn betrokken bij decanale initiatieven. Sommigen verzorgen de federale of decanale rubriek voor Kerk & leven. Ze zijn verantwoordelijk voor de boekhouding van het decanaat. Hun takenpakket is vaak heel ruim. Decanale secretarissen staan ten dienste van alle parochies en federaties van het decanaat. Een degelijke administratie bevordert de kwaliteit van de pastoraal.

De jaarlijkse ‘Actie Kerkopbouw Bisdom Brugge’ vindt plaats in het weekend van 8 en 9 februari 2014. In alle parochies wordt een financiële gift aan de kerkgangers gevraagd. Dit gebeurt via een voorgeschreven collecte in de Eucharistievieringen op zaterdagavond en op zondag. Het is de bedoeling fondsen te verzamelen voor de bezoldiging van decanale secretarissen en de toerusting van parochieassistenten.

Hopelijk vinden we voldoende personen (priesters, diakens, vrijgestelde lekengelovigen en vrijwilligers) bereid om, in eerbied voor ieders eigenheid, samen de pastorale zorg te behartigen. Hopelijk zijn er ook voldoende financiële middelen. De actie Kerkopbouw is echt noodzakelijk. Financiële steun is echt nodig om de inzet van vrijgestelde lekengelovigen ook in de toekomst mogelijk te maken. Wij willen de actie Kerkopbouw dan ook sterk aanbevelen en zijn dankbaar voor de milde vrijgevigheid van de gelovigen.

Vicariaal team voor de parochies

Pax et bonum

De jaarlijkse decanale bijeenkomst in de nieuwjaarsmaand is uitgegroeid tot een dankfeest voor alle vrijgestelde en vrijwillige, gemandateerde medewerkers en hun partners van het decanaat Ieper: priesters, diakens, pastorale werkers, leden van de parochiale teams en federale stuurgroepen. Een tachtigtal genodigden uit Groot Ieper-Langemark-Zonnebeke waren op woensdagmiddag 15 januari graag present in het stemmige kerkje van Sint-Juliaan voor een gebedsdienst met een sterk geactualiseerde bijbelse inslag, voorgegaan door priester Bart Demuynck. Aansluitend was er in OC De Hazebrug een fel gesmaakte feestmaaltijd. In zijn nieuwjaarsrede weet Deken Roland Hemeryck als een goede herder met raad en daad zijn kudde langs vele wolfsklemmen en schietijzers te gidsen.

Nog een woordje misschien voor wij gaan klinken op het nieuwe jaar. Alvast een zalig nieuwjaar. 'Pax et bonum'. Vrede is verzoend zijn met zichzelf en met de situatie van vandaag.

Ook met de situatie van de Kerk, middenin alle moeilijkheden. We mogen dankbaar zijn dat we leven, dankbaar voor de mensen ons gegeven, dankbaar voor de taak die we gekregen hebben. We leven eigenlijk in een boeiende tijd maar ook in een tijd die niet zo comfortabel is voor de Kerk in West-Europa en in Vlaanderen in het bijzonder, getekend als we zijn door een eigen problematiek. Zo is er een bijvoorbeeld een duidelijk verschil met de situatie in de Franse bisdommen. Die zijn weliswaar kleiner maar daar beseft men veel meer dan hier dat we niet meer leven in een christelijke samenleving. Men realiseert er zich onbevangen dat de samenleving het christendom niet meer omarmt, laat staan haar boodschap nog begrijpt. Maar zijn we nog altijd bezig met het collectief verwerken van een verleden dat ons een organisatiemodel en een patrimonium naliet dat vandaag nog moeilijk te beheren en nauwelijks nog te bemensen valt. Dat speelt parten in heel concrete kerkdossiers. We leven nog teveel tussen twee werelden, vallen als het ware tussen twee stoelen. Dat is verre van gemakkelijk. Er zijn tal van moeilijkheden. Zo is er het voorbeeld van de op te richten pastorale eenheden. Dat is een belangrijk project, een vehikel om de toekomst in te gaan. Maar we merken duidelijk dat we dit best geleidelijk realiseren. We kunnen niet overal, meteen en tezelfdertijd pastoraal eenheden creeëren. We kunnen dit niet forceren. We moeten met zoveel rekening houden en dat vraagt veel energie. Het aantal beschikbare priesters bij ons wordt kleiner en dat laat zich voelen in een overgangstijd waar mensen vanuit een gekend verleden nog veel verwachtingen koesteren. Er zijn vandaag ook veel meer spanningen in de kerk, niet in het minst op theologisch vlak. Hoe ga je daar als verantwoordelijke, als medewerker in de pastoraal mee om? Het is niet eenvoudig om de Kerk in het midden te houden. Het is ook pijnlijk te moeten vaststellen dat niet iedereen even goed lijkt te functioneren. Begeleiding, functioneringsgesprekken, blijven motiveren is nodig maar niet altijd eenvoudig. We moeten nu eenmaal roeien met de riemen die we hebben. In ieder kerkdossier moeten we verder goed rekening houden met de situatie ter plaatse. Als de gemeentelijke overheden nog niet meteen neigen tot al te drastische maatregelen wil dat niet zeggen dat ze niet veeleisend zijn. De onderhandelingen lopen soms niet vlot. We moeten loyaal zijn maar het zou niet goed zijn dat kerken plots in grote getale gaan verdwijnen. Een kerkgebouw wijst op de aanwezigheid van een christelijke gemeenschap in de samenleving. Ook voor een seculiere maatschappij is het belangrijk dat er nog christenen zijn. We mogen ons niet zomaar terugtrekken uit het maatschappelijk gebeuren. Als mede-verantwoordelijken voor mens en samenleving moeten de problematiek samen dragen. En er zijn nog andere dossiers die bij gelegenheid weer op de agenda kunnen komen. De financiering van de Kerk(en) in zijn geheel zelf, de bedienaars van de eredienst, priesters, diakens, parochie-assistenten, pastorale werkers, kosters … De verkondiging van het evangelie in deze wereld blijft van cruciaal belang. Terugtrekken is geen optie, we dienen missionair aanwezig te zijn. We moeten daarbij uitgaan van de huidige, reële situatie. De grondvraag vandaag luidt: Wat betekent christen-zijn in een seculiere samenleving? Het geloof aanpassen, zonder gevolg blijvend water bij de wijn doen, of het geloof opnieuw gaan initiëren en voorstellen? In Vlaanderen heerst daarover nog geen eenduidige consensus.

Tot slot nog wat goede raad. Zorg goed voor jullie gezondheid naar lichaam en ziel. Steun elkaar en wees bereikbaar. Bewaar ondanks alles het vertrouwen. Neem daarbij een voorbeeld aan onze Paus Franciscus. Vrede en alle goeds, pax et bonum. Dank je voor alles wat je doet!

Uit de decanale kalender voor 2014 geven we jullie nog graag enkele bijzondere initiatieven en gebeurtenissen mee:

Maandag 10 maart:

Recollectie door Abt Manu Van Hecke in de abdij Sint-Sixtus, West-Vleteren.

Zondag 26 oktober om 15.00 u.

Diakenwijding van Bart Lefever, echtgenoot van Katrien De Muijnck in de kathedraal te Ieper.

Zaterdag 1 november om 11.00 u.:

Eurovisiemis vanuit de kathedraal te Ieper.

Zondag 9 november om 15.00 u.

Vredeswake in de Sint-Pauluskerk te Langemark.

2013 ... een heel bijzonder jaar

Op zondagmiddag 5 januari stroomde OC 't Gelevelt goed vol met al wat daar-en-ver-daarbuiten naam en faam heeft om zich te verdringen voor het society-gebeuren van het jaar: de nieuwjaarsreceptie van KWB. Kers op de taart is telkens de toespraak van voorzitter Danny Baert. Zijn kijk op het voorbije jaar brengt iedereen, die het voorbije jaar op een andere planeet vertoefde, snel weer bij de tijd. Ook de lokale politici hebben dat al door – ze kunnen niet altijd overal zijn – en waren dan ook in grote getale aanwezig. Danny verstaat de kunst aan politiek te doen zonder erover te spreken. Het kan ook omgekeerd zijn. Danny spreekt over politiek zonder aan politiek te doen. Ik denk dat hij het allemaal kan. Ook al brengt hij het gegeven woord met de nodige luim, de boodschap blijft overeind en is nooit mis te verstaan. Enfin, een beetje zoals onze onnavolgbare prins Filip tot zijn vader Albert cryptisch placht te zeggen bij diens troonsafstand: “Papa, de kers op de taart is een frivole framboos!” Tot daar deze inleiding, vanaf hier het betoog.

2013 WAS VOOR BELGIË 
EEN BIJZONDER JAAR

Als enige land ter wereld hebben we sedert 21 juli de beschikking over 3 koninginnen. Slim gezien van het koningshuis, want als de N-VA na de verkiezingen van 25 mei haar zin krijgt, dan breekt ons landje in 3 stukken en kunnen we de koninginnen makkelijker gaan verdelen.

2013 WAS VOOR VLAANDEREN EEN BIJZONDER JAAR

Na de uitvoering van de zesde staatshervorming is Vlaanderen bevoegd voor zijn inwoners van hun geboorte tot hun overlijden. Geboortepremie, kinderbijslag, werk, fiscale woningaftrek, gezondheidszorg, financiering van ziekenhuizen en woonzorgcentra vallen nu onder Vlaamse bevoegdheid. Er nu nog verstandig mee omgaan zal de volgende uitdaging worden, maar ook hier zal 25 mei een belangrijke rol spelen.


2013 WAS VOOR DE WESTHOEK EEN BIJZONDER JAAR

Enkel en alleen de woorden ‘Eigen kweek’ en ‘Wietschate’ brengen bij velen een lach op het gezicht. Een West-Vlaamse serie, niet ondertiteld, op Eén en dan nog uit eigen streek met herkenbare figuren, schitterend gewoon, want wie kent er nu geen Frank of Steventje of Julieta in zijn eigen omgeving? Ik heb trouwens het gerucht opgevangen dat de gemeente van plan is om de naam van de Kranenburgstraat in Zandvoorde te veranderen in de 'Eigen kweek straat', enkel nog alle bewoners overtuigen.



2013 WAS VOOR ZONNEBEKE EEN BIJZONDER JAAR

Op 1 januari ging de nieuwe politieke coalitie van start, maar aangezien we in KWB niet officieel aan politiek doen, zal ik daar niets meer over zeggen. Wat voor de inwoners (zonder het te zeggen) vooral belangrijk was, was de oplevering van de dorpskernhernieuwing in Beselare en Geluveld, het einde van twee jaar miserie voor velen onder ons. Of wat we toch dachten dat het einde was. Tot enkele weken geleden er een grote envelop in de bus viel met de aankondiging dat we nog mochten zorgen voor een keuring van onze afwateringsinstallatie. In de voorbije twee jaar werd daar met geen woord over gerept en voor de praktische informatie werd verwezen naar een of ander www-adres. Niet te verwonderen dat de oudjes uit de straat zich wel wat in de steek gelaten voelen. De gemeente kon hier haar rol als dienstverlener waarschijnlijk wel beter gespeeld hebben, maar aangezien we hier niet officieel aan politiek doen, zal ik daar niets meer over zeggen. Maar niet getreurd, we gaan zelf wel een mini-samenaankoop organiseren. Geïnteresseerden mogen vandaag aan mij of aan Wim van ’t Gat hun naam doorgeven. Hopelijk doet echter niet iedereen op hetzelfde moment de verplichte rooktest, één kettingbotsing in de mist vorig jaar is al meer dan genoeg.



2013 WAS VOORAL VOOR KWB GELUVELD EEN BIJZONDER JAAR

Wat aan een gemoedelijk tempo op gang kwam, eindigde in sneltreinvaart. Traditioneel werd gestart met de nieuwjaarsreceptie zoals we ze vandaag voor de achtste keer kennen, gevolgd door een bezoek aan het Jukebox-museum in Menen. De legendarische whiskyavond met gastoptreden van Freddy Devadder en de wandeling rond de abdij van West-Vleteren met gastoptreden van Wim Vermandere brachten ons alcoholpeil weer op niveau. Na de koude schotels, de BBQ-les met Christian en Café parlé werd het groot verlof ingezet, althans voor de leden. De voorbereidingen voor 25 jaar KWB waren intussen al goed aan het lopen en de wilde ideeën spatten in het rond. We trapten het nieuwe werkjaar af met onze klassieke startvergadering in september en rooiden voor het eerst de kaap van de 70 leden. En toen kwam 12 oktober. De spanning was de dagen ervoor toch wel wat te snijden en met man en macht werd op vrijdag het OC omgetoverd in een heuse feestzaal. Van ’s ochtends vroeg was iedereen op het appel en het was toch wel bijna middernacht toen de laatste de deur dichttrok en er moest op zaterdag nog zoveel gebeuren. Toen we de maanden voordien met de voorbereiding bezig waren, hadden we telkens het idee dat er niet zoveel werk zou zijn, maar veel niet-veel-werkjes-bij elkaar zijn toch niet te onderschatten, laat dit voor ons alvast een les zijn. En toen kwam de grote dag. 55 van onze leden en hun partner werden één voor één verwelkomd in een heus feestkader. Toen we na 5 uur rookmachine het brandalarm van OC ‘t Gelevelt maar niet aan de praat kregen, beslisten we dan toch maar om bij DJ Wim de stekker uit te trekken. En een paar uur later stonden we weer paraat om samen met de mannen van ’t GAT de zaal op te kuisen, want zij hadden ons dat ook beloofd, in ruil voor het gebruik van ’t OC, een puik staaltje van ‘interverenigingssamenwerking’.

Numerus clausus
Bij onze laatste 2 activiteiten had ik een beetje een dubbel gevoel. Voor één van de eerste keren moesten we werken met een 'numerus clausus'. De eerste 25 inschrijvers konden mee naar het museum in Zonnebeke. Toen we finaal de lat op 30 legden, moesten we toch nog velen ontgoochelen. Maar niet getreurd, voor diegenen die het wensen, richten we graag een tweede gegidste sessie in, maar een tweede ontvangst op het gemeentehuis zal er waarschijnlijk niet inzitten. We sloten 2013 af met een kookles, maar ook hier bleven de inschrijvingen maar binnenstromen. Waar we normaal een 20-tal kokers of veeleer eters hebben, waren het er nu 39. Konden we dit wel aan, was de grote vraag? Al bij al is het zeer goed afgelopen, maar het heeft mij toch tot nadenken gestemd. Een idee was geboren ...




KWB Geluveld 2.0
de opvolger van KWB Geluveld, die na 26 jaar klaar is voor de grote verandering.
De hamvraag was de volgende. Volgens welke criteria zou het mogelijk zijn KWB Geluveld in subafdelingen op te delen, small is namelijk beautiful?

Ik had eerst het idee om KWB op te splitsen in A’s, B’s en C’s, maar daar bleken de wielertoeristen reeds een patent op te hebben. Voordeel van dit systeem is dat de activiteiten gesplitst zijn, maar er finaal toch in hetzelfde café geëindigd wordt.

Zouden we KWB niet kunnen splitsen in arbeiders en bedienden, maar hier heeft het eenheidsstatuut een stokje voor gestoken, want sedert 1 januari is dit onderscheid komen te vervallen.

Kunnen we KWB niet splitsen volgens de BMI van de leden, de verhouding tussen lengte en gewicht. Probleem dat zich hier stelt, is het feit dat bepaalde leden tijdens de activiteiten van BMI-klasse zouden moeten veranderen, waardoor ons probleem zich verlegt.

Misschien kunnen we volgens moedertaal, godsdienstige overtuiging of afkomst gaan verdelen, maar hier blijkt het Vlaams Belang reeds een patent op te hebben.

Of misschien volgens de graad van sympathie van de echtgenotes, maar – ik geef dit ook wel toe – dat is natuurlijk een zeer subjectieve beoordeling en voor manipulatie vatbaar.

We konden ons ook opdelen in leden die kaarten konden bemachtigen voor de toneelvoorstelling van ’t GAT op zaterdag en de leden die geen kaarten konden bemachtigen voor de voorstelling op zaterdag, maar dat zou niet veel verschil gemaakt hebben met onze huidige samenstelling.

Ik had nog heel wat ander criteria : sporters en niet-sporters, rokers en niet-rokers, trouwe en ontrouwe, nieuwe en minder nieuwe mannen, 50-minners en 50-plussers, het lijstje is oneindig.

Het besluit was finaal snel gemaakt.
De verscheidenheid binnen onze leden is iets wat ons typeert en inherent is aan onze beweging. Ja, het is zelfs de sterkte van onze groep. Vandaar dat de conclusie dan ook voor de hand lag. Blijven verder doen zoals we bezig zijn, maar misschien hier en daar ons activiteitenaanbod wat aanpassen naar activiteiten voor grotere groepen. En hier had ik gedacht aan bijvoorbeeld kookdemonstraties i.p.v. kooklessen, maar klaarblijkelijk heeft Femma hier reeds een patent op. We rekenen dan ook wel een beetje op jullie inbreng en steun. Onze 100 jaar bestuurservaring – want aan zoveel jaren tesamen zitten we onderhand wel – zou ik graag wat versterkt zien en het is trouwens gepast om eens stil te staan bij onze jarenlange werking. 

Vandaar dat ik dan ook een vragenlijstje – of misschien noem je het liever een enquête- of een evaluatieformulier - opgemaakt heb en ik zou graag zien dat alle aanwezige leden zich engageren om dit vandaag nog in te vullen, het vraagt amper 1 minuutje van jullie tijd. We hadden de gemeente gevraagd om hier 2 stemhokjes op te slaan, maar wegens praktische overwegingen kon dit niet. Het zou nochtans een goede voorbereiding geweest zijn voor 25 mei. We hebben dan maar het vergaderlokaaltje vooraan ingericht als stemlokaal. Nadat jullie het formulier hebben ingevuld, krijgen jullie een stempel op de hand en pas dan kan je opnieuw een drankje krijgen. Alvast bedankt voor de spontane en bereidwillige medewerking.

2014 wordt voor KWB Geluveld nooit gezien. Finaal nog deze raad: “Don’t drink you vandaag schetecanard, there are still 360 dagen dit jaar!” Nog een gezond en schitterend nieuw jaar voor iedereen! En dat van die stempel is natuurlijk een grapje, maar het had wel gekund.

Gezondheid.

Wat is het lastig als je arm bent

Armoede is geen probleem van enkel de grootsteden. Ook op het platteland is er armoede. Al is die daar beter gecamoufleerd in de vaak idyllische omgeving. Bang voor het oordeel van medemensen hoeden velen zich er mee naar buiten te komen en de stap te zetten naar de formele hulpverlening. Met haar campagne 'Armoede (op den) buiten' plaatste Welzijnszorg die problematiek in de kijker.

Niet alleen kleine handelaars, maar ook postkantoren, banken of kleuter- of basisscholen verdwijnen uit de kleine dorpen. Wat meteen een bijkomend probleem scherp stelt: het gebrek aan basismobiliteit. Niet iedereen beschikt over een eigen wagen en, belbussen ten spijt, blijkt het aanbod aan verbindingen via openbaar vervoer vaak te beperkt. Terwijl armoedebestrijding dus steeds belangrijker wordt, stellen we meteen ook vast dat heel wat kleinere gemeenten het financieel al maar moeilijker krijgen en dus minder middelen voor armoedebestrijding kunnen inzetten. Ook op vlak van huisvesting kent het platteland, met zijn vaak verouderde en weinig aangepaste of energiezuinige woningen, zijn typische problemen.

In Zandvoorde kunnen ze daarvan meespreken. Onlangs is daar het laatste brood gebakken en is de laatste bakker uit het straatbeeld verdwenen. Desondanks komt daar wekelijks nog een groep mensen samen in de kerk - die staat nog overeind - omdat het daar goed toeven is. Er wordt gesproken over liefde, vrede en solidariteit. En zo nu en dan wordt zoals in andere kerken nog de daad bij het woord gevoegd. Bescheiden initiatieven maar ze gebeuren en geheel op vrijwillige basis. De geldelijke opbrengsten helpen weliswaar de armoede de wereld niet uit, maar ze hebben een grote tekenwaarde en roepen op niet te berusten. Op die manier wordt de oorspronkelijke kerstboodschap, die volgens het verhaal ooit door engelen aan de herders werd verkondigd, door mensen van goede wil weer tot leven gebracht.

Kerstevocatie

Dat gebeurde in Zandvoorde met een kerstevocatie die van start ging met drie nobele bedoelingen. Eerst en vooral opnieuw aansluiten met een oude traditie dat mensen op zondagnamiddag voor kerstmis in Zandvoorde samenkomen om in de kerk te luisteren naar kerstmuziek en zelf kerstliederen te zingen. Jonge mensen die barsten van talent uit onze omgeving een podiumkans te geven. Vrijwilligers die armoede te lijf gaan een hart onder de riem te steken en een financieel duwtje in de rug te steken.

Welzijnsschakel Te Goare

een merkwaardig initiatief uit Ieper, toont ons wegen om zelf te gaan bewandelen. Rosette Bouchaert hield bij aanvang een kort maar bezield betoog over hoe zij willen opkomen voor mensen die door armoede of andere omstandigheden in de marginaliteit terechtgekomen zijn. In Ieper is Welzijnsschakel Tegoare al 17 jaar actief. En dat is nodig, aldus Rosette Bouchaert: “Armoede blijft een probleem. De laatste twee jaar stellen we zelfs vast dat er meer mensen voor hulp aankloppen. Zelfs voor basisgoederen: voedsel, kledij, dekens ... Steeds meer mensen hebben het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen”. De groep vrijwilligers gaan op huisbezoek bij kansarmen, alleenstaanden en eenoudergezinnen in Ieper en deelgemeenten. Daar zien zij soms schrijnende toestanden. Tegoare helpt op materieel vlak, wijst de weg naar de hulpverlening en organiseert allerlei activiteiten voor deze mensen.

Vooral éénoudergezinnen vormen een risicogroep, aldus Rosette. Al merkt ze op dat er de laatste tijd ook grote gezinnen contact opnemen: “We bereiken ongeveer tachtig gezinnen. Samen zo'n honderdvijftig mensen. Sinds vorige winter zijn er zeker vijftien mensen bijgekomen”. Er zitten ook veel kinderen bij. “Dik zestig”, zegt ze en verwijst meteen naar een mailtje dat ze na de herfstvakantie kreeg van een zestienjarige, “Het begon met 'Wat is het lastig als je arm bent ...'. “Dat pakte me erg. Voor kinderen is het nog zo veel moeilijker om in armoede op te groeien. Als je merkt dat je schoolvriendjes tijdens de vakantie op reis trekken, en je zelf nergens naar toe kunt omdat thuis de centen ontbreken of wanneer de Sint jouw schoentje niet vindt ...”

Mensen samen brengen

Samen met andere vrijwilligers brengt Rosette maandelijks mensen samen, tegoare: “Als je geen geld hebt, moet je nergens naar toe ... Er niet bij horen: ook dat is erg. Daarom nodigen we onze mensen maandelijks uit voor een babbel bij een tas koffie. Nu en dan wordt er iets gebakken of staat er een stukje taart op tafel. Dat kan deugd doen. Gewoon samen zijn”. Onlangs was er het St.-Maartensfeest. Kinderen kregen een cadeautje van de Sint, voor iedereen was er warme choco en koeken. “Aan zo'n bijeenkomst beleef je ook zelf veel deugd. De aanwezigheid van de Ieperse burgemeester stak eveneens een hart onder de riem. We gaven hem snel nog mee dat we dringend op zoek zijn naar een lokaal om ons gerief en kledij te stockeren. En hij beloofde zijn best te doen”, vertrouwt Rosette ons nog toe.

Met Kerst is er straks nog zo'n bijeenkomst. Rosette: “Er wordt gebabbeld, een gezelschapsspel gespeeld of geknutseld. En we laten zien dat je met weinig geld en weinig middelen toch sfeer kunt maken. We werken aan een kerststukje voor op tafel”. Tegoare heeft eveneens een eigen muziekgroepje, dat straks de kerstbijeenkomst opluistert: “Soms worden we gevraagd om ergens op te treden, maar dat is moeilijk. Onze mensen hebben geen auto en kunnen zich moeilijk verplaatsen”. Tegoare staat ook voor uitstappen of een cultureel uitje, soms met steun van het participatiefonds van de stad. “Ook opvoeding staat op ons lijstje. We proberen onze mensen al eens iets bij te brengen. Zo organiseren we een cursus 'gezond en goedkoop koken', in het voorjaar én in het najaar", besluit Rosette.

Mede dankzij hun vrijwillige inzet krijgen mensen in kansarmoede zo de kans om op een volwaardige manier deel uit te maken van de maatschappij. Kerst in de praktijk brengen dus en op de kerstevocatie nog eens geaccentueerd met typische muziek door een schare talentvolle muzikanten en passende, bezield gebrachte poëzie en teksten die zowel de schoonheid als de rauwheid van de kerstboodschap verder uitdiepten.

De parochieraad dankt alle mensen die hun kracht, talenten hun centje hebben ingezet voor het welslagen van dit intiatief. Een bijzondere vermelding toch voor alle muzikanten ... declamtoren: het gezelschap “Goegemutst”, Lieselot en Michiel, Maud, het Jongerenensemble uit Zonnebeke, Marijn, Eveline en Lieselotte … en de declamatoren Jef, Bieke, Christine en Valeer … en alle medewerkers achter de schermen. O, ja de activiteit bracht uiteindelijk 200 euro op voor Welzijnsschakel Tegoare Ieper.

Kerstrozen tegen armoede

De actie 'Kerstrozen tegen armoede' gelanceerd door de Federale stuurgroep en gedragen door alle parochies uit de Federatie bracht 525 euro op t.v.v. Welzijnschakel 't Schoederkloptje uit

Zarren. Tenslotte bracht de Poster- en Wenskaartenbeurs uit de parochies van Beselare en Geluveld nog 175 euro in het laatje t.v.v. de campagne Welzijnszorg.