Pagina's

maandag 23 april 2018

Reilen en zeilen rond de Koortskapel




Tijdens de maand mei flakkert de religieuze traditie weer op rond de Westhoekkapel in en rond de Frezenbergstraat met tal van vieringen, gebedstonden en andere initiatieven. Misschien las je het al in de speciaal voor de gelegenheid gedrukte ‘Gazette van de Westhoek’. Zoniet kom je het hier verder allemaal te weten ...

GESCHIEDENIS

Lang geleden stond er op de Westhoek te Zonnebeke een kapelletje van plak en stak, met een strooien dak en een klein houten lievevrouwbeeldje. Het stond langs de Frezenbergstraat, aan de overkant van het kasteel van jonkheer Debouck en zijn dienstmeid Louise Cools.

In het jaar 1870 was er, door de aardappelplaag en ziektes bij de dieren, overal zware armoede. Ook ‘meneerke Brouck’, zoals hij in de volksmond werd genoemd, werd erdoor getroffen, en samen met de buurtbewoners kwam hij bij het Lieve Vrouwbeeldje nood klagen. Hij beloofde, indien zijn gebeden werden verhoord, een nieuwe en grotere kapel te bouwen op dezelfde plaats. De crisisjaren gingen voorbij en rond 1880 verrees op de Westhoek een prachtige gotische kapel, toegewijd aan O.L.V. Nood-zoekt-troost.

De koortskapel
In die tijd stierven in de streek veel kinderen aan kraamkoorts. Als voorspreekster kreeg de O.L.V. van de Westhoek zo'n grote faam dat de kapel werd herdoopt tot ‘koortskapel’. Ze werd bezocht door grote groepen bedevaarders, die te voet vanuit omliggende gemeenten en zelfs vanuit Noord-Frankrijk kwamen. In de kapel stond een prachtig beeld van Onze Lieve Vrouw, met het kindje Jezus op haar arm.

Elke zondag van mei stelden marktkramers naast de kapel hun kramen op. Daar verkochten ze van alles. Juffrouw Louise deelde haar winst uit aan de armen. Op de laatste zondag kwam het muziek van Zonnebeke een wandelconcert geven. Meneer Charles trakteerde achteraf de muzikanten.

En toen kwam de oorlog
Een jaar lang bleef de kapel ongeschonden, maar in april van 1915 sloeg een voltreffer in en vernielde de kapel grotendeels. Juffrouw Louise had ondertussen het beeld van O.L.Vrouw al uit de kapel gehaald en het in Dadizele in veiligheid gebracht.

Volgens de kronieken duurde het tot maart 1925 toen pastoor Gerard Lammens liet optekenen dat men begonnen was met de wederopbouw van de school, en dat daarna de koortskapel aan de beurt zou zijn. Op Pinkstermaandag van datzelfde jaar werd het nieuwe beeld gewijd in de kerk van Zonnebeke en daarna in stoet naar de Koortskapel gedragen. Op de laatste zondag van mei noteerde pastoor Lammens niet minder dan 2000 bedevaarders … (GV).

Het beeld: Maria draagt een witzijden mantel vol schitterende edelstenen.
Ze dragen allebei een gouden kroon en hebben een scepter en een wereldbol in de hand.
DE TWEE KRUKKEN

De zevende statie van de Kruisweg van lijden en hoop
Tijdens de Tweede Slag bij leper trof een Duitse artilleriegranaat het huisje van Hector Brion en Maria Brouckaert die klaar stonden om met hun drie kinderen te vluchten. Zowel de 9-jarige Omer, als de 7-jarige Anna en de beide ouders komen hierbij om het leven.

Het oudere zusje Martha (11) werd zwaargewond vanonder het puin gehaald. Om te herstellen kwam de kleine meid in Neuville-sous-Montreuil terecht. Ze verbleef daar gedurende 14 maanden in het hospitaal. Niemand had gedacht dat ze haar verwondingen zou overleven, maar uiteindelijk kon ze zich moeizaam opnieuw voortbewegen met haar kleine krukken. Uiteindelijk bleef ze beperkt in haar bewegingen, en moest ze zich verplaatsen met de fiets, die ze enkel met haar rechterbeen kon vooruitduwen.

Martha Brion, zittend in het bed, zwaargewond na de Duitse aanval op hun huisje, waarbij haar beide ouders en broertje en zusje het leven lieten.
Als aandenken en uit dankbaarheid, hing Martha Brion haar krukken op in de nieuwe Westhoekkapel in de Frezenbergstraat te Zonnebeke. Ze blijven daar hangen, als een herinnering aan het meisje dat de oorlog overleefde, maar nooit de kans kreeg om afscheid te nemen. (M.D.)




KAPEL WESTHOEK
ONZE-LIEVE-VROUW-NOOD-ZOEK-TROOST

Vieringen meimaand 2018

Eucharistieviering,
opgedragen voor de familie Borry
op dinsdag 1 mei om 8.00 u.;
opgedragen voor de Vruchten der Aarde
op dinsdag 8 mei om 20.00 u.
Rozenkrans
op donderdag 10 mei (O.L.H. Hemelvaart) om 15.00 u.
Eucharistieviering,
opgedragen voor de families Malengier en Dejonghe
op dinsdag 15 mei om 8.00 u.;
opgedragen t.e.v. O.L.V. Nood-Zoekt-Troost
op dinsdag 22 mei om 8.00 u.;
opgedragen voor de familie Abel Acket-Oorreel en overleden zoon Luc
en de familie Alban Vandoolaeghe-Acket
op dinsdag 29 mei om 19.00 u.


KAPELLETJESTOCHT

Het is een traditie om in de Meimaand samen te komen bij de Mariekapelletjes, elkaars zorgen te dragen, samen te bidden tot Maria in vertrouwen voor elkaars intenties.
Donderdag 3 mei om 18.30 u. (Familie Loones)
Kapel O.L.V. Nood Zoekt Troost B.V.O.
Frezenbergstraat tegenover huisnummer 9, nabij oprit Hoeve De Frezenberg.
De plaats waar de oorspronkelijke Westhoekkapel stond
Woensdag 9 mei om 18.30 u. (Familie Degeest)
Kapel O.L.V. en H. Livinus Frezenbergstraat tegenover huisnummer 80.
Het waterkapelletje van de Westhoek
Donderdag 17 mei om 18.30 u. (Familie Borry)
Kapel O.L.V. van Lourdes B.V.O.
Op de splitsing Grote Molenstraat / Nonnebossenstraat
Uit dank om bescherming tijdens WO II / Oscar Borry
Donderdag 24 mei om 18.30 u. (Familie Deprez)
Kapel H.Hart
Oude Kortrijkstraat 75 leper - Westhoek Kapelle van de klokhofstede
Donderdag 31 mei om 18.30 u. (Familie Masschelein)
Kapel Maria, Lieve Vrouwe Zegen Woon en Landouwe
Ieperstraat 208 nabij oprit Hoeve Masschelein
Jules Masscheleins Kapelle

In geval van slecht weer, gaan de samenkomsten door in de Koortskapel O.L.V. Nood-Zoekt-Troost, Frezenbergstraat 31 Westhoek – Zonnebeke

TENTOONSTELLING PASSIE VAN IEPER


Philiep Vandoolaeghe en Chantal Deprez nodigen u graag uit op de officiële opening op zondag 29 april om 11.00 u. in de Kapel O.L.V. Nood-Zoekt-Troost.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog gingen burgers en militairen door de hel van de Ypres Salient. Vandaag leven hun verhalen verder, niet alleen in brieven en dagboeken, maar ook in de verhalen van de families die terugkeerden naar Ieper.

De 14 staties van de Kruisweg vormen het religieuze en cultuur-historische sjabloon voor evenveel Ieperse verhalen uit WO I. Van veroordeling tot troost, schrijnend en weerbaar vormen ze de ‘Passie van Ieper’.

Programma

– Welkomstwoord door Philiep Vandoolaeghe
– Inleiding over de ‘Passie van Ieper’ door Marc Dejonckheere
– Receptie voor alle aanwezigen van 12.00 u. tot 14.00 u.

Gelieve U aanwezigheid te bevestigen ten laatste woensdag 25 april op 0475 40 84 73 of via philiep.vandoolaeghe@gmail.com

De tentoonstelling loopt tot 31 mei en is te bezichtigen elke dag van de meimaand van 10.00 tot 18.00 u.

De kapel is iedere dag toegankelijk.

vrijdag 13 april 2018

Geloven in psychisch kwetsbare mensen


Er is de laatste jaren terecht groeiende aandacht voor psychisch lijden. In de media gaat het dan vaak over extremen, bijvoorbeeld over de vraag naar euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden. Meestal is psychisch lijden echter veel dagelijkser, subtieler, stiller of schijnbaar onzichtbaar aanwezig bij mensen. Een vierde van de Belgische bevolking zou ooit te maken hebben met – al dan niet voorbijgaand – psychisch leed. Ondanks dit hoge cijfer heerst nog altijd een taboe. Hoe komt dat toch? Evelien Deketele, coördinator zinzorg en pastoraal thuis – en pastor in het Heilig Hartziekenhuis in Ieper maakt ons verder één en al duidelijk.

(Evelien Deketele)
Het is in onze cultuur, net zoals in de meeste andere culturen trouwens, nog steeds ‘not done’ om je kwetsbaar op te stellen, uit vrees om erop afgerekend te worden, uit de boot te vallen of als ongeloofwaardig beschouwd te worden. Waar een fysieke aandoening beschouwd wordt als iets wat ons overkomt – van buitenaf en buiten je wil – lijkt een psychische aandoening vaker ‘eigen schuld’ of ‘gebrek aan karakter of wilskracht’. Daarenboven zijn psychische klachten vaak vage klachten en kunnen ze niet zwart op wit bewezen worden. Ze kennen vaak ook een wisselend verloop: de ene dag gaat het goed, de andere – schijnbaar zonder reden – slecht. Dat maakt dat iemand die psychisch lijdt, er vaak meer alleen voor staat.

Ge-love-n
Dit artikel is een pleidooi om ook dit psychisch lijden ernstig te nemen en ... te blijven geloven in de mensen die eronder lijden. Geloven is als Kerk immers onze ‘core business’.
Kunnen we met diezelfde gelovige ogen kijken naar mensen die soms andere keuzes maken dan wij, of die nooit helemaal uit de miserie raken, of die een andere taal gebruiken dan wij?

In het woord geloven zit het Engelse ‘love’. Kunnen we hen graag zien? Dat wil zeggen: vrij zijn van een oordeel of diagnose maar vertrouwen op de groeikracht van elk klein mosterdzaadje. Ook al kan er heel wat in een mens verkeerd lopen, de gelovige blik richt zich op de unieke kern die onaantastbaar is. Ik ga hieronder wat dieper in op wat het leven moeilijk maakt maar laat dit alvast de blik zijn waarmee we mensen bejegenen. Uit die gelovige blik kan immers toekomst groeien.

Graag wil ik wat dieper ingaan op de twee meest voorkomende diagnoses die zich in België stellen bij mensen die psychisch lijden. Ik blijf ook telkens even staan bij onze rol als kerkgemeenschap en hoe een gelovige blik hierbij helpend kan zijn.

Depressie
De diagnose depressie is de meest voorkomende psychische ziekte in ons land. Iemand met een depressie heeft last van een ernstige neerslachtigheid. Dit is iets anders, veel ingrijpender en ernstiger, dan gewone dip die iedereen wel eens heeft. Je kan iemand met een depressie herkennen door een aanhoudende sombere stemming of een ernstig verlies van interesse in bijna alle dagelijkse activiteiten of juist opgewonden of rusteloos zijn, door afgenomen of juist toegenomen eetlust, slaapproblemen, vermoeidheid en verlies van energie, problemen met nadenken, concentratieverlies of besluiteloosheid, gevoelens van waardeloosheid of overmatige schuld en en tenslotte terugkerende gedachten aan de dood of zelfdoding.

Het is belangrijk hierbij te zeggen dat depressie bij ouderen vaker voorkomt dan gedacht.
Alleen wordt het meestal niet zo duidelijk geuit. Ouderen gebruiken vaker de taal van hun lichaam om te vertellen dat ze zich niet goed in hun vel voelen. Hun somber gevoel kan overschaduwd of gemaskeerd worden door lichamelijke klachten die de meeste aandacht trekken, waardoor voorbijgegaan wordt aan de onderliggende stemming.

De laatste jaren is er binnen psychiatrie groeiende aandacht voor het belang van zingeving bij depressie. Sommigen gaan zo ver dat zinverlies oorzaak kan zijn van een depressie. 

Ik laat Paul Verhaeghe, klinisch psycholoog, aan het woord:

“Het verlangen naar zingeving zit er bij ons ingebakken, het is een soort interne nood. Uiteindelijk staat een depressie gelijk aan zinverlies: niks heeft nog betekenis, niks heeft nog zin. Het klassieke antwoord sinds het midden van de jaren tachtig was: elk van ons moet zelf voor zijn eigen zinverlening zorgen. Maar dat lukt simpelweg niet in je eentje, waardoor de zinloosheid alleen maar toeneemt. Ik zie tegenwoordig erg veel mensen stranden die in het klassieke verhaal van het individualisme gestapt zijn en nu vaststellen dat het niet werkt.”

Zingeving, religie, spiritualiteit en depressie, ze gaan op de één of andere manier samen.
Ik geloof dat religies, en specifiek onze kerkmensen een mooie rol kunnen spelen: mensen opnemen in een zinvol verband, een betrokken geheel. De belangrijkste rol van kerkmensen is misschien getuigen van dit zinvol verhaal en mensen hiervoor uitnodigen.

Angst
De tweede grootste bron van psychisch lijden is angst. Een angststoornis is een ontspoorde schrikreactie in tijd en intensiteit. Bij mensen met een angststoornis, neemt een normale schrikreactie dus buitensporige proporties aan. Er bestaan verschillende soorten angststoornissen: paniekstoornis (paniekaanvallen), specifieke fobieën (voor spinnen, bloed, liften, pleinen, bepaalde situaties, ...), sociale angststoornis (bang om iets te doen waarvoor je kritiek kan krijgen of je belachelijk kan maken) en gegeneraliseerde angststoornis (altijd angstig zijn of gestresseerd zijn). Angsten komen in onze tijd meer en meer voor omdat sommige gebeurtenissen (aanslagen e.a.) en de berichtgeving hierover in de media vaak angst opwekken.

Psychiater Damiaan Denys zegt hierover:

“Bij gebeurtenissen die onverwacht zijn, betekenisloos zijn en waar we machteloos tegenover staan, komen immense hoeveelheden angst vrij." Met die angst hebben veel mensen tegenwoordig af te rekenen.”

Hoe kunnen wij helpen? Bij iemand die lijdt aan een angststoornis en die op een bepaald moment angstig of ongerust wordt, is het belangrijk om zelf rustig en beheerst te blijven.
Anderzijds is ook begrip tonen aangewezen: het gaat er niet om groots te doen en iemand te redden uit zijn benarde situatie maar gerust te stellen en de zaak tot de juiste proporties te herleiden. Het is ook belangrijk om niet mee te gaan in vermijdingsgedrag of om taken systematisch over te nemen. Zo krijgt de angst immers nog meer ruimte en wordt ze sterker.

Als ik in het ziekenhuis of elders te maken heb met mensen die angstig zijn, verwijs ik heel vaak naar de Bijbel. ‘Vrees niet’ of ‘wees niet bang’ zou er ongeveer 365 keer in voor komen.
Eén keer voor elke dag van het jaar dus. Het lijkt wel een rode draad te zijn voor het volk dat Egypte verlaat, in het bidden van de psalmist, bij de leerlingen van Jezus, ... Allemaal waren ze bang maar uiteindelijk komt het telkens weer goed. Het feit dat de dingen uiteindelijk op hun plooi vallen, is de ‘basso continuo’ in de Schrift.

De grondervaring van geloven is immers zich toevertrouwen, voorbij angst en onzekerheid.
Iemand die gelooft, draagt in zich een soort fundamenteel vertrouwen dat de dingen goed komen omdat we van God zijn en uiteindelijk naar God terugkeren.

Het gebed, kaarsen aansteken is een heel concrete vorm van geloven, van toevertrouwen. Vaak stel ik gebed of een mantra voor als manier om rust te vinden. Je angst kunnen toevertrouwen maakt ze minder dwingend en leefbaarder. Vertrouwen is de beste remedie tegen angst en is net datgene wat we leren op onze geloofsweg.

Tot slot
De bovenstaande uitleg betreft ziektebeelden die thuishoren in de gezondheidszorg. Het is niet aan ons om zelf mensen te gaan diagnosticeren of te willen genezen. Het is wel steeds aangewezen om deze mensen door te verwijzen naar geschikte hulpverlening. Maar het moge duidelijk zijn dat daarmee onze rol niet uitgespeeld is, integendeel. Een betrokken gemeenschap, een maatschappij waar ruimte is voor iedereen, een pastorale eenheid, federatie of parochie met voeling voor mensen die misschien wat minder buiten komen, een priester, een diaken, vrijwilligers die zieken bezoeken, een nabije buurvrouw, vrienden en familieleden, … zijn de beste buffer en het beste cadeau voor kwetsbare mensen.

Deze rol hebben we als gelovigen te spelen. Door te geloven in kwetsbare mensen,
helpen we hen om in hun eigen kracht te staan.

Gebed

Uit diepten
uitzichtloos
roepen mensen
om toekomst en leven.
Hoor hun kreet
om aandacht en zorg.

Laat niemand alleen achter.
Ga met ons mee
ook als wij dwalen en dralen.
Blijf bij ons
als onze krachten wegvloeien.

Laat ons een glimp zien
van uw goedheid en trouw.
Schenk ons vertrouwen
in uw vriendelijk licht
dat ons leidt
stap voor stap.

Het project ‘zinzorg en pastoraal thuis’ is een initiatief van het bisdom Brugge in samenwerking met het netwerk geestelijke gezondheidszorg Accolade en de dekenaten Ieper, Poperinge en Diksmuide.

Voor reacties of meer info: parochieassistente Evelien Deketele: 0476 75 17 13 of zinzorgthuis@gmail.com. We zoeken nog vrijwilligers die huisbezoeken willen doen bij mensen met een psychische kwetsbaarheid. Aanmelden kan via bovenstaande gegevens.

Benoemingen

(Lode Caes)
Op 1 juni 2018 houdt de federatie zalige Jan van Waasten Ieper op te bestaan. De parochies (Boezinge, Brielen, Elverdinge, Zuidschote) die behoorden tot de federatie zalige Jan van Waasten maken vanaf 1 juni 2018 deel uit van de pastorale eenheid Onze-Lieve-Vrouw van Vrede Ieper.

– Patrick Tourlouse, pastoor van de federatie zalige Jan van Waasten Ieper is met ingang van 1 juni 2018 (naast Geert Roseeuw) benoemd tot pastoor in de federatie St.-Augustinus Zonnebeke.
– Lode Caes, permanent diaken, voltijds verbonden aan de federatie St.-Augustinus Zonnebeke wordt met ingang van 1 juni 2018 benoemd tot diaken voltijds verbonden aan de pastorale eenheid O.-L.-Vrouw van Vrede Ieper.

– Boni Van Looveren O.F.M. cap. heeft met ingang van 1 september 2018 eervol ontslag bekomen als medepastoor in de pastorale eenheid O.-L.-Vrouw van Vrede Ieper.

donderdag 5 april 2018

Passietocht



Op Goede Vrijdag 30 maart om 20.00 u. ging de zevende editie in Ieper van start. Een regeneditie dit keer in de Sint-Pieters- en de Sint-Jacobskerk met een korte passage over de vestingen. Maar daarom niet minder mooi of ingetogen. Voor de vierde keer nam Mieke Vanheule (30) het kruis op. In het dagelijks leven is de Ieperse Jezus beleidsmedewerker in het Jan Ypermanziekenhuis en moeder van twee jonge kinderen.

Een vrouw in de rol van Jezus?
“We spelen geen toneel, hé. We willen niet zozeer qua uiterlijk een geloofwaardige figuur neerzetten. Dan had de organisatie een man met Palestijns uiterlijk nodig. Het gaat om het verhaal erachter. Dat proberen we door te trekken naar de samenleving vandaag. Hoe zouden mensen vandaag reageren op de veroordeling en kruisiging van Jezus? Hoe gaan zij om met hun twijfels en hoop?” verduidelijkt Mieke heel terecht.


Tijdens het gebeuren krijgen de deelnemers scènes uit het lijdensverhaal te zien en te horen. Er wordt samen gezongen en gebeden. Onderweg met fakkels krijgen ze ook vragen die tot nadenken stemmen. Onaangekondigd maar uiteraard niet onopgemerkt was de aanwezigheid van bisschop Lode Aerts. Samen met de vertegenwoordigers van de verschillende christelijke kerken in Ieper (katholieken, protestanten, anglicanen en de evangelische kerk) ging hij voor in de gebedsmomenten.

Een foto-impressie van dit bijzonder ontroerend evenement kun je hieronder bekijken en beluisteren op de tonen van een wondermooi gezongen Psalm 22 ‘God, mijn God, waarom helpt Gij mij niet?’