Geef
me een hand … en dans
Samen
met 11.11.11, Wereldhuis, Vredeswake Langemark en Moeders voor Vrede
organiseerden de
Noord-Zuiddienst en de Jeugddienst van Zonnebeke een Mondiaal Café
op vrijdagavond
29 april in Jeugdhuis De Moane. Centraal thema was
vrouwenkracht is vredesmacht. In het Westen
mag daar min of meer principieel een
consensus over bestaan,
wereldwijd liggen vrouwenrechten en de
gelijkwaardigheid van de seksen – of
dat je dat nu leuk vind of niet – nog
altijd uiterst gevoelig. Nog complexer
wordt het wanneer dat streven in directe
confrontatie als gevolg van decennialange
immigratie en acute vluchtelingenstromen
bemoeilijkt wordt. Hoe reageer je
bijvoorbeeld als vrouw wanneer een allochtone
man je weigert
een toegestoken hand te drukken? Op
dezelfde manier, verontwaardigd en afwijzend, of eerder met een
minimum aan begrip, pragmatisch en geduldig …
om uiteindelijk samen te gaan dansen.
Gastvrouw
was
VRT-journaliste Dominique de Graaf.
Onder haar
regie tastten
de gasten vanaf
verschillende invalshoeken de
kracht en de moeilijkheden van vrouwen
in conflictgebieden, opvangcentra en lokale
gemeenschappen
af.
Gasten
waren Houzan
Mahmoud, Leen
Vermeulen en
Caroline De
Meester en
niet in het minst het publiek zelf.
Iedereen
komt met eigen verwachtingen naar zo’n avond en wil vanuit z’n
gedrevenheid of
overtuiging het liefst ook z’n standpunt bevestigd zien. Maar zoals
gauw blijkt is samenleven
hoe dan ook niet eenvoudig.
Vaak wordt vanuit
hooggestemde en
gerechtvaardigde principes gedacht en worden die vanuit een
ook al ‘voorondersteld respect’, al zomaar voor werkelijkheid
genomen. Maar zo werkt het niet.
Van
iemand-op-de-vlucht, die
uit een totaal andere cultuur en
vaak getraumatiseerd hier
terecht komt,
mag je niet meteen verwachten dat die zich eensklaps
als een volmaakt
geïntegreerde, westerling
gaat gedragen. Dergelijke
mensen zijn daarom niet
per definitie respectloos.
Met ze te veroordelen kom je geen stap verder. En
bedenk alleen maar, hoe moeilijk wij het zelf hebben met de minste
verandering.
HOUZAN
MAHMOUD
Over
alle taboes heen
is
een
in
Londen verblijvende Koerdische
vrouwenrechtenactiviste, schrijfster en vertegenwoordigster van
‘Women’s Freedom in Iraq’. Zij
is een vrijgevochten vrouw, die radicaal met de taboes uit haar
thuisland heeft
gebroken. In
haar getuigenis betreurde ze o.a. dat
situatie van de vrouwen in Irak na de val van Saddam
Houssein
alleen
maar verslechterd is.
Verre
van zijn bewind goed te praten, integendeel, maar onder
zijn
regime waren de basisrechten van vrouwen tenminste
nog vastgelegd
in de grondwet. Vrouwen konden uit werken gaan of studeren en zich
laten scheiden voor een burgerrechtbank. Nu hebben vrouwen bijna al
hun rechten verloren. Ze
worden weer naar de haard gedreven. Naarmate
geweld en terrorisme het leven meer
en meer
– niet
in het minst door toedoen van I.S., gaan
beheersen, zullen steeds meer vrouwen het slachtoffer worden van
ontvoeringen,
verkrachtingen,
ere-
en
andere
moorden.
Ook
de situatie in het Westen met
z’n radicalisering van
Moslimjongeren, het fenomeen van de Syriëstrijders en de permanente
terreurdreiging verontrust haar zeer. De
problematiek is inderdaad
wijdverbreid,
niet
meteen eenvoudig te begrijpen en daarom ook niet onmiddellijk
beheersbaar.
CAROLINE
DE MEESTER
Aan
de praat
woont
in Roeselare in een multiculturele
buurt en werkt voor ORBIT. Een vzw die
in de 13 Vlaamse centrumsteden focust op een effectieve aanpak van
racisme, interlevensbeschouwelijke ontmoeting, een rechtvaardig
migratiebeleid en samenwerking in diversiteit. In
haar persoonlijke omgang met mensen met een migratie-achtergrond
spiegelt zij zich graag aan televisiemaakster
Lidewij
Nuitten
die voor het één-programma ‘Iedereen Beroemd’ haar
straat in Schaarbeek gaat verkennen.
Ze
had al vaak op haar balkon staan mijmeren over de levens achter de
raampjes van de huizen in haar straat. Ze besloot op een dag de
honderden familienamen van de deurbellen af te schrijven, vastberaden
om elke buur achter de façades te leren kennen.
Wie
haar cameralens in het vizier krijgt, benadert Lidewij met enkele
routinevragen “Kent u de buren? Hoe lang woont u hier al? Vindt u
het hier aangenaam wonen?” Lidewij staat er versteld van hoe
openhartig de meeste buren antwoorden. “Het is geen
eenrichtingsverkeer. Ik ben ook hun buur, dus zijn mensen ook
geïnteresseerd in mij. Het wordt snel een gesprek en mensen
beschouwen me verrassend snel als een vriendin.”
Zo
ook bij Caroline. Het
is helemaal
niet evident en
de ene mens is al communicatiever dan de ander. Wij
zijn het ook
wat verleerd.
Maar
een
praatje slaan met mensen uit de buurt is op zich niet zo moeilijk,
een
beetje aandacht maakt gelukkig. Het
is
een
uitstekend recept om vooroordelen en angst te lijf te gaan en
het mag niet ontbreken naast
alle noodzakelijke structurele ingrepen.
LEEN
VERMEULEN
Dansen
tegen geweld
afkomstig
uit Zonnebeke, werkt al jarenlang als arts in
een groepspraktijk
van ‘Geneeskunde voor het volk’ in
Molenbeek. Zo
heeft ze dag in,
dag uit
contact met mensen van minstens
tientallen
origines en verschillende geloofsovertuigingen. Leen
is niet meteen voorstander van een doorgedreven integratie en
assimilatie waarbij de ‘allochtone ander’ zijn eigenheid moet
opgeven om aanvaardbaar te zijn voor
de ‘mensen-van-hier’.
Mensen
hebben vaak schrik van van elkaars anders-zijn, zien het te vaak als
een bedreiging dan als een verrijking. Angst is nooit een goede
raadgever, wekt
wantrouwen, polariseert
en drijft
tegenstellingen
gauw
op
de spits. Zo
ontmoet en win je niemand voor wat
je
zelf uiterst waardevol vindt. Dat
betekent natuurlijk
niet
dat je blind of
laks
moet
zijn voor elke vorm van extremisme,
dat je
zomaar
alles
kunt
laten passeren. We
moeten er vooral
samen
voor zorgen dat ieder kind van
welk geslacht of origine ook in
vrede en veiligheid kan
opgroeien en alle kansen krijgt om z’n talenten te ontwikkelen en
aan te wenden.
In
Molenbeek heerste na
de aanslagen globaal een klimaat van angst en verslagenheid.
Zowel
om het blinde geweld tegen onschuldige burgers als om het beeld dat
wereldwijd via de
media van
z’n bewoners werd
opgehangen. Dat
deed pijn en voor
de meesten helemaal geen reden om daar op te gaan dansen. Van
de weeromstuit gaan ze het toch doen op
zaterdag 14 mei op
een groot volksfeest ‘Allen
voor Molenbeek’ met
o.a.
de
flashmob ‘One Billion
Rising’.
Dit
is een internationale actie van duizenden vrouwen overal ter wereld
die
samen dansen tegen
geweld. Het
project startte in de Filippijnen en loopt nu al in meer dan 30
landen.
