Afscheid
van een vriend
Het
heengaan van priester Paul (70) heeft velen van hoog tot laag
geraakt. Dat was te horen en te zien op de uitvaart in de
O.-L.-Vrouwekerk op 14 februari te Zonnebeke. Z'n staat van dienst
was behoorlijk indrukwekkend. Dat kan je aflezen op de rouwbrief en
de gedachtenis.
Tot priester gewijd op 28 juni 1970 te Wervik Leraar St.-Jozefscollege Tielt van 1970 tot 1981 Mede-pastoor St.-Pietersparochie te leper van 1981 tot 1985 Leraar VTI en VMS te Roeselare van 1985 tot 1991. Diocesaan proost Boerenbond West-Vlaanderen en KVLV van 1991 tot eervol ontslag 2009 Diocesaan proost Boerenbond Oost-Vlaanderen van 2006 tot eervol ontslag 2009. Voorzitter Scholengroep St.-Michiel Roeselare Voorzitter Zorgcentrum St.-Jozef Zonnebeke Ondervoorzitter raad van bestuur ARhus Roeselare Bestuurder VZW CVO Roeselare. Gewezen bestuurslid Vrije Basisschool De Wijzer Zonnebeke Gewezen proost NCMV en CMBV Zonnebeke. Gewezen aalmoezenier van de Sint-Martinus Scoutsgroep van Ieper.
Het is me wat. En de eerste die zich over dit titanenwerk ten zeerste zou hebben verwonderd zou Paul zelf geweest zijn. In die zin was de eerste lezing op de uitvaart veelzeggend. 'De roeping van Mozes' waar die tot God riposteert: “Maar wie ben ik dat ik dit alles zou doen wat Gij van mij vraagt?” En ja Paul was een gevoelige jongen, die z'n talenten optimaal benutte en vaak inging op wat hem gevraagd werd. Maar ook iemand die z'n grenzen kende en die bovenal de talenten van anderen kon inschatten en waarderen en dikwijls omdat die de zijne te boven gingen. Toch overtrof Paul z'n eigen kunnen vanuit dat goddelijke antwoord van “Ik zal bij je zijn”. Maar belangrijker dan de vraag 'wat' en 'hoeveel' hij gedaan heeft, is 'hoe' hij het gedaan heeft. Z'n grootste – eigenlijk goddelijke gave – was dat hij mettertijd bij mensen het beste naar boven haalde. Niet door op hen in te praten, maar door ze au serieux te nemen, ze op hun gemak te stellen en een eindje met hen mee te gaan. In zijn nabijheid werden mensen bewust van hun kunnen, groeide hun zelfvertrouwen. Paul was helemaal geen machtsmens. Hij verdroeg geen conflicten, ging er niet in mee. Daar was hij te zachtaardig voor. Dat was ook z'n kracht want je besefte meteen dat verharden tijdverlies en een oplossing in de weg stond. Paul drong zich niet op in de plaatselijke parochiepastoraal, nooit ging hij een collega ongevraagd voor de voeten lopen, stond hij niet op z'n strepen maar sprong in nood steeds op als gewaardeerde voorganger van de 'reservenbank'. Bij hem waren geleerdheid, belezenheid en eenvoud niet in tegenspraak. Hij bekommerde zich eerlijk over geloofskwesties, het veranderende kerklandschap, de nood van mensen, dacht daarbij luidop en sprak zijn zorg uit in vele gesprekken. Een pasklaar en afgemeten antwoord had hij niet en wanneer z'n gedachtengang niet vlotte, stuwde hij het vooruit met meer dan één ... 'allez' ... Paul ordende en beheerste graag wat op hem afkwam en gaf niet graag op, bleef zoeken. Z'n fatale ziekte moet dan ook confronterend geweest zijn. Een onrust teweeggebracht hebben waar hij niemand mee tot last wou zijn. Als zoveel mensen om je geven, met wie moet je het dan delen. Onbegonnen werk eigenlijk! 'Onrustig is ons hart tot het rust vindt in God'. Deze uitspraak van Sint-Augustinus vinden we weerspiegeld in de rust van de slapende Jezus op het achtersteven op de boot bij de storm op het meer. Het evangelie dat we hoorden op Paul's uitvaart. Een verhaal dat we maar al te goed kennen maar waarvan de betekenis nu meer dan ooit doordringt. We gunnen jou die rust en we hopen evenzeer dat we ze in geloof bij leven al mogen proeven. Adieu Paul, blij om je gezelschap, je dienstwerk zo nu en dan. Je hoeft je aandacht nu niet meer te verdelen, ze is er voor iedereen die jou in het hart draagt.
Tot priester gewijd op 28 juni 1970 te Wervik Leraar St.-Jozefscollege Tielt van 1970 tot 1981 Mede-pastoor St.-Pietersparochie te leper van 1981 tot 1985 Leraar VTI en VMS te Roeselare van 1985 tot 1991. Diocesaan proost Boerenbond West-Vlaanderen en KVLV van 1991 tot eervol ontslag 2009 Diocesaan proost Boerenbond Oost-Vlaanderen van 2006 tot eervol ontslag 2009. Voorzitter Scholengroep St.-Michiel Roeselare Voorzitter Zorgcentrum St.-Jozef Zonnebeke Ondervoorzitter raad van bestuur ARhus Roeselare Bestuurder VZW CVO Roeselare. Gewezen bestuurslid Vrije Basisschool De Wijzer Zonnebeke Gewezen proost NCMV en CMBV Zonnebeke. Gewezen aalmoezenier van de Sint-Martinus Scoutsgroep van Ieper.
Het is me wat. En de eerste die zich over dit titanenwerk ten zeerste zou hebben verwonderd zou Paul zelf geweest zijn. In die zin was de eerste lezing op de uitvaart veelzeggend. 'De roeping van Mozes' waar die tot God riposteert: “Maar wie ben ik dat ik dit alles zou doen wat Gij van mij vraagt?” En ja Paul was een gevoelige jongen, die z'n talenten optimaal benutte en vaak inging op wat hem gevraagd werd. Maar ook iemand die z'n grenzen kende en die bovenal de talenten van anderen kon inschatten en waarderen en dikwijls omdat die de zijne te boven gingen. Toch overtrof Paul z'n eigen kunnen vanuit dat goddelijke antwoord van “Ik zal bij je zijn”. Maar belangrijker dan de vraag 'wat' en 'hoeveel' hij gedaan heeft, is 'hoe' hij het gedaan heeft. Z'n grootste – eigenlijk goddelijke gave – was dat hij mettertijd bij mensen het beste naar boven haalde. Niet door op hen in te praten, maar door ze au serieux te nemen, ze op hun gemak te stellen en een eindje met hen mee te gaan. In zijn nabijheid werden mensen bewust van hun kunnen, groeide hun zelfvertrouwen. Paul was helemaal geen machtsmens. Hij verdroeg geen conflicten, ging er niet in mee. Daar was hij te zachtaardig voor. Dat was ook z'n kracht want je besefte meteen dat verharden tijdverlies en een oplossing in de weg stond. Paul drong zich niet op in de plaatselijke parochiepastoraal, nooit ging hij een collega ongevraagd voor de voeten lopen, stond hij niet op z'n strepen maar sprong in nood steeds op als gewaardeerde voorganger van de 'reservenbank'. Bij hem waren geleerdheid, belezenheid en eenvoud niet in tegenspraak. Hij bekommerde zich eerlijk over geloofskwesties, het veranderende kerklandschap, de nood van mensen, dacht daarbij luidop en sprak zijn zorg uit in vele gesprekken. Een pasklaar en afgemeten antwoord had hij niet en wanneer z'n gedachtengang niet vlotte, stuwde hij het vooruit met meer dan één ... 'allez' ... Paul ordende en beheerste graag wat op hem afkwam en gaf niet graag op, bleef zoeken. Z'n fatale ziekte moet dan ook confronterend geweest zijn. Een onrust teweeggebracht hebben waar hij niemand mee tot last wou zijn. Als zoveel mensen om je geven, met wie moet je het dan delen. Onbegonnen werk eigenlijk! 'Onrustig is ons hart tot het rust vindt in God'. Deze uitspraak van Sint-Augustinus vinden we weerspiegeld in de rust van de slapende Jezus op het achtersteven op de boot bij de storm op het meer. Het evangelie dat we hoorden op Paul's uitvaart. Een verhaal dat we maar al te goed kennen maar waarvan de betekenis nu meer dan ooit doordringt. We gunnen jou die rust en we hopen evenzeer dat we ze in geloof bij leven al mogen proeven. Adieu Paul, blij om je gezelschap, je dienstwerk zo nu en dan. Je hoeft je aandacht nu niet meer te verdelen, ze is er voor iedereen die jou in het hart draagt.
Lode
Caes.
