Mondiaal café

Geef me een hand … en dans

Samen met 11.11.11, Wereldhuis, Vredeswake Langemark en Moeders voor Vrede organiseerden de Noord-Zuiddienst en de Jeugddienst van Zonnebeke een Mondiaal Café op vrijdagavond 29 april in Jeugdhuis De Moane. Centraal thema was vrouwenkracht is vredesmacht. In het Westen mag daar min of meer principieel een consensus over bestaan, wereldwijd liggen vrouwenrechten en de gelijkwaardigheid van de seksen – of dat je dat nu leuk vind of niet – nog altijd uiterst gevoelig. Nog complexer wordt het wanneer dat streven in directe confrontatie als gevolg van decennialange immigratie en acute vluchtelingenstromen bemoeilijkt wordt. Hoe reageer je bijvoorbeeld als vrouw wanneer een allochtone man je weigert een toegestoken hand te drukken? Op dezelfde manier, verontwaardigd en afwijzend, of eerder met een minimum aan begrip, pragmatisch en geduldig … om uiteindelijk samen te gaan dansen.

Gastvrouw was VRT-journaliste Dominique de Graaf. Onder haar regie tastten de gasten vanaf verschillende invalshoeken de kracht en de moeilijkheden van vrouwen in conflictgebieden, opvangcentra en lokale gemeenschappen af. Gasten waren Houzan Mahmoud, Leen Vermeulen en Caroline De Meester en niet in het minst het publiek zelf.

Iedereen komt met eigen verwachtingen naar zo’n avond en wil vanuit z’n gedrevenheid of overtuiging het liefst ook z’n standpunt bevestigd zien. Maar zoals gauw blijkt is samenleven hoe dan ook niet eenvoudig. Vaak wordt vanuit hooggestemde en gerechtvaardigde principes gedacht en worden die vanuit een ook al ‘voorondersteld respect’, al zomaar voor werkelijkheid genomen. Maar zo werkt het niet.

Van iemand-op-de-vlucht, die uit een totaal andere cultuur en vaak getraumatiseerd hier terecht komt, mag je niet meteen verwachten dat die zich eensklaps als een volmaakt geïntegreerde, westerling gaat gedragen. Dergelijke mensen zijn daarom niet per definitie respectloos. Met ze te veroordelen kom je geen stap verder. En bedenk alleen maar, hoe moeilijk wij het zelf hebben met de minste verandering.

HOUZAN MAHMOUD

Over alle taboes heen

is een in Londen verblijvende Koerdische vrouwenrechtenactiviste, schrijfster en vertegenwoordigster van ‘Women’s Freedom in Iraq’. Zij is een vrijgevochten vrouw, die radicaal met de taboes uit haar thuisland heeft gebroken. In haar getuigenis betreurde ze o.a. dat situatie van de vrouwen in Irak na de val van Saddam Houssein alleen maar verslechterd is. Verre van zijn bewind goed te praten, integendeel, maar onder zijn regime waren de basisrechten van vrouwen tenminste nog vastgelegd in de grondwet. Vrouwen konden uit werken gaan of studeren en zich laten scheiden voor een burgerrechtbank. Nu hebben vrouwen bijna al hun rechten verloren. Ze worden weer naar de haard gedreven. Naarmate geweld en terrorisme het leven meer en meer – niet in het minst door toedoen van I.S., gaan beheersen, zullen steeds meer vrouwen het slachtoffer worden van ontvoeringen, verkrachtingen, ere- en andere moorden. Ook de situatie in het Westen met z’n radicalisering van Moslimjongeren, het fenomeen van de Syriëstrijders en de permanente terreurdreiging verontrust haar zeer. De problematiek is inderdaad wijdverbreid, niet meteen eenvoudig te begrijpen en daarom ook niet onmiddellijk beheersbaar.

CAROLINE DE MEESTER

Aan de praat

woont in Roeselare in een multiculturele buurt en werkt voor ORBIT. Een vzw die in de 13 Vlaamse centrumsteden focust op een effectieve aanpak van racisme, interlevensbeschouwelijke ontmoeting, een rechtvaardig migratiebeleid en samenwerking in diversiteit. In haar persoonlijke omgang met mensen met een migratie-achtergrond spiegelt zij zich graag aan televisiemaakster Lidewij Nuitten die voor het één-programma ‘Iedereen Beroemd’ haar straat in Schaarbeek gaat verkennen.

Ze had al vaak op haar balkon staan mijmeren over de levens achter de raampjes van de huizen in haar straat. Ze besloot op een dag de honderden familienamen van de deurbellen af te schrijven, vastberaden om elke buur achter de façades te leren kennen. Wie haar cameralens in het vizier krijgt, benadert Lidewij met enkele routinevragen “Kent u de buren? Hoe lang woont u hier al? Vindt u het hier aangenaam wonen?” Lidewij staat er versteld van hoe openhartig de meeste buren antwoorden. “Het is geen eenrichtingsverkeer. Ik ben ook hun buur, dus zijn mensen ook geïnteresseerd in mij. Het wordt snel een gesprek en mensen beschouwen me verrassend snel als een vriendin.”

Zo ook bij Caroline. Het is helemaal niet evident en de ene mens is al communicatiever dan de ander. Wij zijn het ook wat verleerd. Maar een praatje slaan met mensen uit de buurt is op zich niet zo moeilijk, een beetje aandacht maakt gelukkig. Het is een uitstekend recept om vooroordelen en angst te lijf te gaan en het mag niet ontbreken naast alle noodzakelijke structurele ingrepen.

LEEN VERMEULEN

Dansen tegen geweld

afkomstig uit Zonnebeke, werkt al jarenlang als arts in een groepspraktijk van ‘Geneeskunde voor het volk’ in Molenbeek. Zo heeft ze dag in, dag uit contact met mensen van minstens tientallen origines en verschillende geloofsovertuigingen. Leen is niet meteen voorstander van een doorgedreven integratie en assimilatie waarbij de ‘allochtone ander’ zijn eigenheid moet opgeven om aanvaardbaar te zijn voor de ‘mensen-van-hier’.

Mensen hebben vaak schrik van van elkaars anders-zijn, zien het te vaak als een bedreiging dan als een verrijking. Angst is nooit een goede raadgever, wekt wantrouwen, polariseert en drijft tegenstellingen gauw op de spits. Zo ontmoet en win je niemand voor wat je zelf uiterst waardevol vindt. Dat betekent natuurlijk niet dat je blind of laks moet zijn voor elke vorm van extremisme, dat je zomaar alles kunt laten passeren. We moeten er vooral samen voor zorgen dat ieder kind van welk geslacht of origine ook in vrede en veiligheid kan opgroeien en alle kansen krijgt om z’n talenten te ontwikkelen en aan te wenden.

In Molenbeek heerste na de aanslagen globaal een klimaat van angst en verslagenheid. Zowel om het blinde geweld tegen onschuldige burgers als om het beeld dat wereldwijd via de media van z’n bewoners werd opgehangen. Dat deed pijn en voor de meesten helemaal geen reden om daar op te gaan dansen. Van de weeromstuit gaan ze het toch doen op zaterdag 14 mei op een groot volksfeest ‘Allen voor Molenbeek’ met o.a. de flashmob ‘One Billion Rising’. Dit is een internationale actie van duizenden vrouwen overal ter wereld die samen dansen tegen geweld. Het project startte in de Filippijnen en loopt nu al in meer dan 30 landen.

Resultaten 11.11.11 Zonnebeke

Ook Zonnebeke nam opnieuw deel aan de 11.11.11-campagne 2014. Een team van enthousiaste vrijwilligers stond in de verkoopstandjes aan diverse supermarkten en trok de straat op voor huis-aan-huisverkoop. In plaats van de traditionele wenskaarten en stiftjes koos de lokale 11.11.11-werkgroep dit jaar ervoor om chocoladerepen en -truffels te koop aan te bieden. En dat sloeg aan! Er werd voor 4600 euro verkocht en daarnaast kwam er ook nog eens iets meer dan 100 euro aan vrije bijdrages binnen. De teller van de overschrijvingen kwam dit jaar op net geen 500 te staan. Naar jaarlijkse gewoonte past het gemeentebestuur ook nog een bedrag bij en dit is dit jaar 7250 euro.

De 11.11.11-werkgroep Zonnebeke sluit dan ook met een tevreden gevoel de actie af met een woord van dank voor alle schenkers én in het bijzonder voor de vrijwillige medewerkers die eens te meer bewijzen dat een goede samenwerking tot mooie resultaten kan leiden. Dank je wel! 

The Muffin-Man

Noord-Zuidraad

Steven De Geynst werd veroordeeld tot zes maanden voorwaardelijk wegens diefstal nadat hij twee zakken met muffins uit de afvalcontainer van een supermarkt in Rupelmonde haalde. Steven ging in beroep en werd vrijgesproken. Sedertdien zet The Muffinman, zoals hij nu vaak genoemd wordt, zijn strijd tegen voedselverspilling verder.

Op woensdag 29 oktober om 19.30 u. is hij te gast in De Letterschuur waar hij ons vertelt over zijn ervaringen en de documentaire 'The Muffinman' toont die over hem gemaakt werd. Die biedt genoeg stof voor een gesprek over hoe we verantwoord kunnen omgaan met voedsel.

Deze avond is gratis

en luidt meteen ook de 11.11.11-campagne in, die dit jaar onder de slogan 'sorry is niet genoeg' de strijd aanbindt tegen voedselverspilling. Waar 1 mens op 8 op deze wereld honger lijdt, wordt maar liefst een derde van alle voedsel verspild. Omdat 'sorry' zeggen niet genoeg is, spoort 11.11.11 onze beleidsmakers aan om werk te maken van een goed beleid tegen voedselverspilling. Je leest er meer over op http://www.nietgenoeg.be

Gilbert(o) ereburger

Laat de armen niet zakken!

Zaternamiddag 20 september werd in de parochiekerk van Geluveld alles in stelling gebracht voor wat zou worden een begeesterende hulde, een heuse 50/40-viering voor Gilbert(o) Pauwels, met geëngageerde liederen, ontroerende getuigenissen en woorden van dank, de uitreiking van het ereburgerschap, een receptie met hapjes en drankjes en een al even feestelijke eucharistieviering onder het motto “We laten de armen niet zakken” die het geheel de ultieme diepgang gaf. Een ware opsteker voor alle mensen van goede wil en een voorbeeld van wat samenwerking vermag.

Vijftig jaar geleden (1964), na het middelbaar onderwijs aan het St.-Vincentiuscollege van Ieper, trad Gilbert Pauwels uit Geluveld binnen bij de Congregatie van de Missionarissen Oblaten van Maria (OMI) en na een opleiding van tien jaar (1974) vertrok hij naar Bolivia (Zuid-Amerika). Zijn studie in de missietheologie en de antropologie vormden de basis voor 40 jaar werk bij de Aymara´s, Quechua´s en Urus in het departement Oruro, op een hoogte van 3700 meter, op de Boliviaanse hoogvlakte.

Op basis van zijn onderzoekswerk bij deze inheemse bevolkingsgroepen behaalde hij in 1983 het doctoraat in de sociale en culturele antropologie aan de Katholieke Universiteit van Leuven (1983). Veel doctores worden daarna wel professor aan een of andere universiteit, maar door solidariteit bewogen, bleef Gilberto ter plaatse bij hen wonen en werken. Hij stichtte het Diocesaan Centrum voor Sociale Pastoraal waarvan hij 20 jaar de leiding had en was daarna ook medestichter van CEPA (Centrum voor Ecologie en Andesvolkeren) waarvoor hij nu nog de verantwoordelijkheid draagt.Volgend jaar, op 8 december 2015, bestaat CEPA 20 jaar.

Die 40 jaar baanbrekende aanwezigheid bij de Andesvolkeren is in heel brede kringen niet onopgemerkt gebleven. De Sint-Margarethaparochie van Geluveld en de gemeente Zonnebeke sloegen de handen in mekaar om hun waardering uit te drukken voor het werk van hun gewezen inwoner. Op voorstel van diaken Lode Caes en met de steun van de Noord-Zuid werkgroep, onder de animatie van Sonja Hauspie, besloot het College van Burgemeester en Schepenen, tijdens de zitting van 9 september, hem het ereburgerschap van Zonnebeke toe te kennen. De uitreiking gebeurde op zaterdag 20 september in de kerk van Geluveld, in aanwezigheid van vertegenwoordigers van de gemeenteraad, familieleden van de families Pauwels en Schoutteten, heelwat vrienden van Geluveld en omstreken en vele anderen die van dichtbij betrokken zijn bij het werk van Gilberto in Oruro.

Schepen Luk Hoflack schetste eerst de situatie van Bolivia, een van de armste landen en met de meest inheemse bevolking van Zuid-Amerika. Hij kwam bijna woorden tekort om het belang en de gevolgen van de inzet van Gilbert te benadrukken voor het land zelf en de wereld.

Deze informatie werd nog aangevuld door Chris Dutry, medestichter van CEPA. Hij zette uiteen hoe Gilbert de twee hoofdproblemen van het land vanuit een nieuw instituut aanpakte. Enerzijds wijdt CEPA zich aan de problematiek van de extreme vervuiling van landbouw- en graaslanden als gevolg van de ongebreidelde mijnexplotatie. Anderzijds gaan ze ook voor de herwaarding van de Andesculturen en de deelname van de inheemse bevolking aan het bestuur van het land. Bolivia, wordt nu tot een 'plurinationale staat' uitgebouwd met maar liefst 36 naties.

Daan Janssens van CATAPA vertelde hoe hij Gilberto heeft leren kennen als een veelzijdig mens, als antropoloog, bescheiden maar onverzettelijk en met veel strategisch inzicht als het op de verdediging van de mensenrechten aankomt, als vormer en begeleider van sociale onderzoekers en van leiders van kerkelijke en inheemse gemeenschappen, waarvan enkelen nu tot de hoogste regeringskringen van het land behoren. Hij erkende ook dat CATAPA, een organisatie van vrijwilligers van jonge afgestudeerden die zich vanuit Gent inzetten voor het milieu in het Zuiden, veel aan Gilberto te danken heeft. Bij de stichting van CATAPA waren de aanpak en inzet van CEPA een belangrijke inspiratiebron. Nu werken beiden organisties nauw met mekaar samen.

Tijd en redenen te over voor Luk Hoflack, o.a. Schepen voor duurzaam beleid, energie en internationale samenwerking om het ereburgerschap te overhandigen. Hij verzekerde dat het werk van Gilbert Pauwels aan de strenge criteria van het ereburgerschap voldoet en vroeg hem te beloven het ereburgerschap met waardigheid te dragen. Het is geen eindpunt. Bekijk het een beetje als getrouwd zijn met de gemeente. Volgende maand vertrekt Gilberto opnieuw naar Oruro om verder de groep medewerkers en vrijwilligers van CEPA te begeleiden. Zij worden er op voorbereid om het werk verder te zetten. Ze kwamen trouwens ook zelf aan het woord via een gezamenlijk brief die ze in het spaans aan Gilberto lieten voorlezen.

Gilbert zelf dankte allen voor hun aanwezigheid, maar vooral de gemeente en de parochie voor dit gezamenlijk initiatief. Hij benadrukte dat het niet alleen maar over die 50 en 40 jaar gaat, maar ook en vooral over die eerste 18 jaar die er aan voorafgingen, zijn jeugdjaren in Geluveld. Toen werden de fundamenten gelegd, daar liggen de diepste wortels van wat daarna kon gedaan worden. Vanuit die fundamentele waarden die hier aangereikt en beleefd werden, heeft hij zijn leven kunnen uitbouwen. Hij vroeg dan ook dat we, wat onze ouders en voorouders in deze streek aan goeds hebben opgebouwd, zouden respecteren en niet laten verloren gaan. Hoe zij vroeger met de natuur omgingen en met mekaar, daar kunnen wij veel van leren.

Na een uitgebreide receptie, met drankjes, hapjes en – wat is de wereld klein – verrassende ontmoetingen had de Eucharistieviering plaats. Diaken Lode Caes gaf uitleg bij het centrale thema 'Laat de armen niet zakken', wat wil zeggen: niet opgeven, voortdoen, samen blijven werken aan een betere wereld. Maar ook: laat de armen, verdrukten en de uitgestotenen niet in de steek. Dat geldt voor alle broze gemeenschappen, niet in het minst voor onze plaatselijke kerkgemeenschap.

Tijdens de homilie ging Gilberto daar verder op in. Hij had over het kerkgebouw zelf dat in zijn leven zo belangrijk was: het was de ruimte voor zijn doopsel, eerste en plechtige communie, het vormsel, als misdienaar en Chiroleider. Vanuit die kerk trok hij naar de Oblaten en naar Bolivia. Maar hij herinnerde er ook aan dat we geleerd hebben dat God overal is. En, zei hij, van de kerkelijk gemeenschappen in Zuid Amerika hebben we geleerd dat Hij toch ook wel zijn voorkeurplaatsen heeft. Hij woont vooral onder de armsten, de zwaksten en de kleinsten, en leeft (werken, lijden en vieren) met hen mee. Hij roept ons op er iets aan te doen. Laten we vermijden elkaar onderling leed te berokkenen en dat we zouden meehelpen om de onvermijdelijke pijn, die in elk mensenleven aanwezig is, te verzachten.

De viering en de mis werden opgeluisterd en inhoudelijk ondersteund door het Solidariteitskoor Vamos Pro Lutar, o.l.v. Rik Decramer, als groep de perfecte muzikale 'match' met de jubilaris. De liederen sloten ten volle aan bij de inzet van Gilbert en van alle mensen en groepen die in diezelfde richting denken en werken, in eerbied voor de natuur en voor de rechten van mensen en volkeren. De befaamde componist Beethoven opperde ooit dat een valse noot zingen helemaal niet erg is als het maar met passie gebeurt. Zo lezen we het op hun website. Passie voor een wereld van liefde, vrede en rechtvaardigheid kenmerkt boven alles dit gezelschap en valse noten waren in de verste versten niet te horen.

De viering eindigde met de belofte de banden tussen Bolivia en Geluveld en Groot Zonnebeke in stand te houden. De Noord-Zuidraad en de Sint-Margarethaparochie, die de handen uit de mouwen staken om deze viering mogelijk te maken, willen de armen niet laten zakken. En Gilberto zelf wil voortbouwen op de Geluveldse fundamenten van zijn jeugd en zijn diepste wortels getrouw blijven.

Gilbert Pauwels is de vierde persoon in de geschiedenis van Zonnebeke, waar Geluveld nu deel van uitmaakt, die het ereburgerschap wordt aangeboden. Een van de vorige was de vorige rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, Marc Vervenne, eveneens uit diezelfde kleine deelgemeente. 

Noord-Zuidraad

in het spoor van Gilberto en de Uru's

Zonnebeke heeft sinds jaar en dag een Werkgroep Internationale Samenwerking. Die staat in voor de lokale 11.11.11-campagne, organiseert het (H)eerlijk Ontbijt, was betrokken bij het Gambiaproject en ondersteunt waar het kan gelijkaardige initiatieven. Binnen onze gemeente zijn nog mensen en organisaties bezig met dit thema. We denken aan onze parochies (Broederlijk Delen – Missio), Oxfam-wereldwinkel, Wereldsolidariteit (ACW), de 7 (Oud-Chiroleiders) van Passendale … Allemaal zijn ze vanuit dezelfde bekommernis bezig met de Noord-Zuidproblematiek. Wat ze doen is lang niet meer vanzelfsprekend. Vooral niet als het er op aan komt om zich daar gedegen en volhardend voor in te zetten. Nieuwe impulsen en samenwerkingsverbanden kunnen helpen. Door het oprichten van een Noord-Zuidraad wil de gemeente die krachten bundelen en samenbrengen in een officieel adviesorgaan die op dat vlak kan wegen op het gemeentelijk beleid. Dat kan verder door elkaars werking beter te leren kennen, uit te dragen en te waarderen of effectief te gaan steunen, door agenda’s en activiteiten op elkaar af te stemmen. Als kerkgemeenschap is de Noord-Zuidraad ook een uitgelezen kans om buiten de kleiner wordende kring te treden. Een opportuniteit om samen met mensen van goede wil 'gist in het deeg' te zijn van de gehele samenleving.

Het is erg motiverend om zich daarbij te kunnen optrekken aan het voorbeeld van verdienstelijke mensen-van-bij-ons. Vroeger vertolkten de vele missionarissen deze rol. In zekere zin kan je Gilbert Pauwels (oud-Geluveldnaar) nog onder deze noemer brengen: vijftig jaar oblaat, diaken en veertig jaar actief als antropoloog in Bolivia. Lang voor we hier in de gaten kregen, dat een gezond milieu en ontwikkeling niet los van elkaar kunnen gezien worden, was dit voor CEPA – Centrum voor Ecologie en Andesvolken, het project waar hij voor staat – al een evidentie.

Op woensdagavond 23 april om 19.30 u. werd in De Letterschuur te Zonnebeke – om wat in de terminologie van dit blad te blijven – voor het oog van een twintigtal mensen de prille Noord-Zuidraad boven de doopvont gehouden. Peter Luk Hoflack en meter Sonja Hauspie waren zichtbaar in hun nopjes. Om 20.00 u. kwam daar nog eens zoveel volk bij om geboeid en uit de eerste hand te luisteren naar gewezen CEPA-medewerkers Chris Dutry en Marc Van Rijckeghem. Via Solidaridad Nación Uru (Solidariteit met de Uru-natie) een organisatie die opgericht werd door Vlamingen die in CEPA meewerkten, willen zij de Uru’s helpen in hun strijd voor een beter leven.

De Uru's (+/- 1500 mensen) zijn een erg kleine, gediscrimeneerde minderheidsgroep binnen de Indiaanse bevolking met een oeroude traditie. Zo noemen zij zich vanuit hun mythologie 'Hijos de La Luna' (Kinderen van de Maan) een beschaving die er al was voor de zon op aarde opging en daar mee ook andere inheemse volken hun land binnenbracht (de Quechua’s en de Aymara’s, die numeriek veel groter zijn). Het zijn voornamelijk vissers, die ook wel eens 'het volk van het riet' genoemd worden. Door de opdroging en de zware vervuiling van het meer 'Poopó' zien zijn hun leefmilieu en bron van inkomsten gaandeweg verdwijnen. In Bolivia is er de laatste jaren een heuse beweging aan de gang om de 'originarios' in alle opzichten hun rechtmatige plaats in de samenleving te bezorgen. CEPA heeft in dat opzicht voor een kleine revolutie gezorgd. Na jarenlange intensieve samenwerking zijn de problemen van de Uru’s zichtbaar geworden. Een hoogtepunt was toen in maart van vorig jaar zo’n 300 Uru’s gedurende twee weken naar de hoofdstad La Paz stapten om er aandacht voor hun situatie te vragen.

Omdat de Uru’s geen eigen schoolboeken hebben, leren hun kinderen niets over de eigen geschiedenis maar wel over die van andere volkeren. Daarom bestaan er ook plannen om een atlas op te maken over de geschiedenis en de cultuur van de Uru’s. Op die manier kunnen ze die zelf doorgeven aan hun eigen kinderen en kan ook de ruimere samenleving er kennis van nemen. Een concreet resultaat daarvan is alvast de documentaire film Hijos de La Luna (Kinderen van de Maan). Een ingekorte en in het nederlands ondertitelde versie kregen op 23 april al in avant-première te zien. In 2015 staat er bovendien nog een samenwerking op stapel met het MAS in Antwerpen met een expo over de Uru’s. 

In zijn bijdrage had Marc Van Rijckeghem het over Quinoa, bij ons ook wel eens gemeenzaam indianenrijst genoemd. Vroeger werd het door de Spaanse kolonisator als minderwaardig – net als iedere uiting van Indiaanse cultuur – naar de marge verdrongen. Wat betreft voedselwaarde lijkt quinoa sterk op melk. Alle essentiële aminozuren zijn aanwezig in een voor mensen bijna perfecte balans. De consumptie van quinoa is de voorbije jaren wereldwijd sterk toegenomen. Zozeer zelfs, dat de prijs van dit voedsel in Peru en Bolivia is verdrievoudigd. Met als pervers gevolg dat de lokale bevolking het steeds moeilijker krijgt om voor haar basisvoedsel te betalen. Desondanks is 2013 door de Verenigde Naties uitgeroepen tot 'Jaar Van De Quinoa'. Wie aan het kokerellen wil slaan met quinoa raden wij volgende links om het internet aan:

www.allrecipes.nl/recepten/label-565/quinoa-ecepten.aspx en

www.plazilla.com/page/4295038508/zo-gezond-is-quinoa.

Alvast veel kook- en eetplezier.

Omwille van z'n uitzonderlijke verdiensten wil de Gemeente Zonnebeke Gilbert Pauwels op zaterdag 20 september 2014 honoreren met het 'ereburgerschap'. Een eer die tot op heden slechts drie Zonnebeeknaars te beurt viel, nl. Robert Donck, stichter van de kaasmakerij van Passendale, grondlegger van de VZW Passendale Kaasfeesten en stichter van de Oude Kaasmakerij; Marc Vervenne, geboren en getogen in Geluveld en oud-rector aan de Katholieke Universiteit Leuven en Joanne Kane (Waimakariri – Nieuw Zeeland), voor haar aanhoudende inspanningen voor de relaties tussen Zonnebeke, Waimakariri en Nieuw Zeeland in herinnering aan wat onze voorouders meemaakten tijdens de Grote Oorlog (1914-1918).

Op dezelfde dag is er 's avonds voor het grote publiek in de kerk van Geluveld een feestelijke eucharistie- en dankvieringviering, gevolgd door een receptie. Maar later meer daarover.