Op
donderdag
26 januari
trotseren de leerlingen van de derde graad (vijfde en zesde leerjaar)
van basisschool De
Regenboog uit Geluveld met
hun begeleiders de barre vrieskou en fietsen een
inter-levensbeschouwelijke
route met
vijf haltes af in de stad Kortrijk. In een mediatieke wereld ervaren
kinderen meer dan vroeger – zelfs in een dorp – dat mensen
verschillend tegen het leven aankijken. Gaandeweg komen de grote
vragen bij hen naar boven. En daar is geen eenduidig antwoord op. Er
zijn nogal wat levensopvattingen. Maar in een stedelijke omgeving kun
je makkelijker waarnemen hoe mensen daar mee omgaan. Vandaar deze
verkenning … bij de Orthodoxen, de Moslims, de Katholieken, de
Vrijzinnigen en de Protestanten.
Een levensbeschouwing is een min
of meer logisch, samenhangende visie op het leven en alle daarbij
horende levensvragen. Wat gebeurt er bijvoorbeeld na de dood? Wat
staat een mens te doen in zijn bestaan? Waarom is er lijden? … Dat
soort moeilijke vragen dus. Het antwoord daarop bepaalt dan ook hoe
je in het leven staat. Dat ligt soms uiterst gevoelig en het brengt
spanningen mee, die soms ontaarden in geweld.
Godsdiensten worden hierin vaak
met de vinger gewezen. Godsdienst is echter ook een
levensbeschouwing. Maar dan één die heel concreet is ingevuld of
voorgekauwd in het licht van een Opperwezen, de God(en) waarin men
gelooft. Maar niet iedereen heeft een godsdienst. Je kan simpel
stellen dat elke godsdienst een levensbeschouwing is, maar dat niet
elke levensbeschouwing een godsdienst is.
Bij de Orthodoxen
De
Orthodoxe Parochie van de Heilige Amandus huist aan de Loodwitstraat
28 A. Vader Pius
Pauwelyn
is er priester. Zelf woont en werkt hij doordeweeks als verpleger in
Ieper. Zoals bijna alle Orthodoxe priesters is hij ook getrouwd. Hij
leidt ons rond en vertelt honderduit. Buiten kun je nauwelijks – op
enkele klokken na in de voortuin – merken dat je voor een kerk
staat. Maar binnen gaat een heel andere wereld open. De muren en een
inwendige koepel zijn versierd met prachtige schilderijen (iconen).
Hij kan ons een heel arsenaal laten zien van kostbare voorwerpen. De
liturgie bulkt er werkelijk van rituelen. De kinderen komen ogen te
kort. Zo spelen ze de sacramentele huwelijkskroning na. Het koppeltje
is er even niet gerust in want zo diep gaat de liefde nu ook weer
niet. De symboliek maakt hoe dan ook indruk.
Bij de Moslims
De Islam-gemeenschap in Kortrijk
is vrij groot en telt zowat 5000 gelovigen. De laatste jaren is er o.a. onder impuls van deken
Geert Morlion toenadering en een goede verstandhouding gegroeid
tussen de verschillende geloofsgemeenschappen.
Yassin
Elatar,
de jonge woordvoerder (25 j.) van de Atakwa-moskee in de
Stasegemstraat, staat ons minzaam te woord. Op kousevoeten lopen wij
over een gigantisch zacht tapijt waarop het gebed plaats heeft. De
Islam is verwant aan het Joden- en Christendom. Zo kennen wij Abraham
als een gemeenschappelijke aartsvader en spelen ook Maria en Jezus
een rol in de Koran. Yassin vertelt ons verder over de vijf zuilen
van de Islam.
Het begint met de
geloofsbelijdenis in Allah en zijn profeet Mohammed. Vijf maal per
dag richt een moslim zich naar het oosten om te bidden. Dat lijkt
veel, maar het gaat samengeteld misschien om nauwelijks een
kwartiertje per dag. Het vrijdaggebed wordt massaal bijgewoond in de
moskee, die dan letterlijk uit z’n voegen barst. De Islam kent ook
een armenbelasting om het verschil tussen rijk en arm te temperen. Zo
dragen ze ongeveer jaarlijks 2,5 procent van hun spaargeld af. Elk
jaar vasten moslims tijdens de Ramadan een volledige maand lang. Van
zonsopgang tot zonsondergang eten noch drinken ze. Het vasten is
verplicht voor wie volwassen is volgens de Islamitische wet, niet op
reis is en geestelijk en lichamelijk gezond is. Rekbare begrippen
dus, maar het maakt hen sterker in hun geloof en in het verrichten
van goede werken. En dan is er ten slotte nog de bekende bedevaart
naar Mekka.
Bij de Katholieken
In
het oude Jezuïetenklooster op het Sint-Michielsplein worden we
verwelkomd door nog een jongeman
Lowie
De Spiegeleer
(23 j.). Daar huist de Sint-Michielsbeweging, een nieuwe
beweging binnen de katholieke Kerk.
Alle mensen zijn er welkom, maar de werking wordt er gedragen door
jongeren. Ze kunnen er hun geloof beleven, vieren en verdiepen op een
eigentijdse manier. M.a.w. het Evangelie handen en voeten geven. Dit
krijgt onder andere vorm in het onthaalhuis Emmanuel in Kortrijk, de
huiswerkklas in Gent, een broodronde in Brugge, … we mogen er even
uitrusten, picknicken, chillen in de bar en ravotten in de tuin.
Bij de Vrijzinnigen
komen
we thuis in ‘Het huis van de mens’ in de Overleiestraat.
Consulente Mieke
Werbrouck vertelt
ons dat vrijzinnigen – hoewel het ook voor hen een fundamenteel
mensenrecht is dat mensen geloven – niet geloven in God of in een
leven na de dood. Er is maar één leven, dat juist daarom ontzettend
waardevol is. Alles voor de mens dus, hier-en-nu, in de grootst
mogelijke vrijheid, die niet ingaat tegen de vrijheid van medemensen.
Je
vindt er een luisterend oor en wordt er geleerd, autonoom je eigen
weg in het leven te vinden en er naar te handelen. Je kan er ook
terecht voor de ‘grote momenten van het leven’ wat die ook mogen
zijn en je wordt er geholpen om die naar eigen smaak en goeddunken
vorm
te geven. Juist omdat de mens zo belangrijk is, springen ze in de
bres voor een warme en solidaire samenleving waarin iedereen zichzelf
kan zijn. Daarom organiseren zij verder ook activiteiten, debatten en
themadagen.
Bij de Protestanten
Bij de Protestanten
Dominee
Arjan
Knop
heeft de missschien wat ondankbare taak een lange maar deugddoende
dag af te sluiten. De Protestantse Kerk huist achter het station in
de Bloemistenstraat. Enkele jaren geleden onderging het kerkgebouw
een smaakvolle metamorfose. Toch oogt het uiterst sober en kaal. Hier
geen tierlantijntjes en franjes, beelden of imposante schilderijen.
Hier staat het Woord en de Schrift of de Bijbel centraal. Voor
hedendaagse kinderen, die opgegroeid zijn in een beeldcultuur en
graag kicken op allerlei sensaties, liggen begrippen,
woordverklaringen en theologische concepten uiteraard moeilijk en
niet voor de hand. Het belet echter niet dat ook deze benadering
waardevol is. De meesten doen dit of volgend jaar wel hun vormsel,
maar dat wil niet zeggen dat ze al zo vertrouwd zouden zijn met hun
eigen katholieke geloof dat ze nu al alle inhoudelijke of vormelijke
nuances met andere christelijke kerken zouden snappen.
Tot
slot
Het
is eerste wat opvalt, is dat we overal hartelijk welkom zijn.
Vriendelijke mensen die
eerlijk met hun medemensen begaan zijn. We ondervinden nergens enige
missioneringsdrang. Ze zeggen gewoon eerlijk, maar met respect voor
anderen, waarvoor ze staan of waarin ze verschillen. Het sterkt ons
in onze overtuiging dat met een beetje openheid en goedewil
multi-cultureel of multi-religieus samenleven best mogelijk is. Dat
is het goede nieuws en het gevoel dat beslist blijft hangen.
