Pagina's

Posts tonen met het label Vrede. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Vrede. Alle posts tonen

donderdag 30 april 2015

Living history

Velddienst



Met 're-enactment' en 'living history' worden het naspelen of uitbeelden van historische gebeurtenissen bedoeld. Dat gebeurt in historisch kostuums, vaak op de plaats waar de gebeurtenissen plaatsvonden. Zo zijn de re-enactors die telkenjare met het weekend van het Memorial Museum Passchendaele 1917, neerstrijken in het kasteelpark van Zonnebeke een welkome 'levendige' aanvulling van het museale aanbod zelf. De re-enactors zijn meer dan levende poppen. Het zijn mensen van 'vlees en bloed'. Wat ze brengen laat hen ook persoonlijk niet onberoerd. Het is zoveel meer dan gewoon zo goed mogelijk soldaatje spelen voor grote mensen. Het doet hen nadenken over het lot en de omstandigheden waarin 'mensen-in-oorlog' verkeren, of dat nu militairen zijn of gewone burgers. Het is een bont internationaal gezelschap dat daar kampeert. Op zondagvoormiddag is er een open velddienst. Zoals de soldaten eertijds in zo'n viering steun zochten in hun geloof om de verschrikkingen van de oorlog te harden, komen ook zij er samen om hun geloof, hoe zij het persoonlijk ook mogen beleven, eerlijk aan te wenden om de slachtoffers van die wereldbrand te gedenken, om hun vaak vergeten namen toch te laten klinken in een geladen stilte en te bidden. Wat daar gebeurt, is dus alles behalve 'entertainment' of vrijblijvend.

HET PAASMYSTERIE ONTSLUIERD
In het landhuis Zonnedaele wat verderop loopt nog tot 15 november 2015 een tentoonstelling, met als titel 'Decoding the Front'. Het was toen – honderd jaar geleden – zaak om met alle communicatie-middelen die voorhanden waren, van de postduif tot de luchtfotografie, van eenvoudige seinen tot de telefonie en de eerste radioverbindingen, zicht te krijgen op het front, een toestand van dood en verderf, en vooral dan wat er zich afspeelde aan de andere kant, op zoek naar leven, maar dan wel om ook dat in de kiem te smoren. Zo geheel anders is het streven van mensen, om elkaar in liefde te verbinden over de dood heen. De code daartoe ligt versleuteld in het Paasmysterie, niet alleen in de paasverhalen van het evangelie. Ze klinken al even sterk op in de gedichten, de brieven en de liederen van lijden, dood en opstanding die tijdens de velddienst door de re-enactors in vier talen zelf naar voor worden gebracht. Dat verlangen zit heel diep in de mens verankerd.

Nooit meer oorlog, denken we dan met velen, ja, maar kan dat wel, menselijkerwijs? Wij die in Jezus mogen geloven, weten één ding zeker: zo iets wil God niet en die God van een Jezus Christus staat nooit aan de kant van mensen die geweld opleggen, wel aan de kant van de mensen die het moeten ondergaan. Dat leert ons dat Paasmysterie. Als we dan echt het vechten niet kunnen laten, waarom zetten we ons dan dagelijks in vredestijd niet met dezelfde verbetenheid in voor de zaken die er echt toe doen in een mensenleven. Deze boodschap lezen we in dit Franse oorlogsgedicht:



S’ils vous demandent
Pourquoi vous combattez,
Dites-leur : Pour la liberté. Pour le droit
De vivre en paix; de prier Dieu;
De construire une maison, de travailler une terre
À moi; de faire confiance à mes amis;
De savoir que quand la journée de travail prend fin,
Une femme et des enfants attendent pour m’accueillir
Avec un sourire. Je combats pour que demain
Je n’aie pas honte; pour lire
Les livres qui me plaisent; pour choisir le credo
Qui me convient; ne pas avoir peur des politiciens
Et critiquer, s’il le faut, les lois qu’ils ont faites.
C’est la trame de la vie; c’est pour ça
Que je lutte; ce sont les droits que je défends.

In hoge nood komt ook het hoge woord naar boven. Denken we maar aan Jezus zelf in de Hof van Olijven, die als een frontsoldaat uiterst gespannen en bang klaarstond om uit zijn spreekwoordelijke loopgracht te komen en zijn dood tegemoet te gaan. Z'n laatste woorden zijn gekend als de zeven kruiswoorden. Het zijn dergelijke woorden van liefde en vergeving die ook te lezen waren in de 'laatste' brieven van soldaten aan het thuisfront. Brieven, die ze zelf niet meer kunnen posten en die als het ware vanuit het hiernamaals geschreven werden. “Wat er ook moge gebeuren”, schrijft ene Jim aan z'n 'own beloved wife', “ik kijk vanuit deze wereld naar God en zijn wereld. Wanneer deze brief je bereikt, is er voor mij geen oorlog meer, alleen nog een vrede die nooit ophoudt en m'n wachten op jou, terwijl God je verder zal behoeden en in jou de kinderen.” Opnieuw een aanwijzing dat de liefde over de dood heen reikt. Het Paasmysterie ten voeten uit.

Het kruis verzinnebeeldt naast het lijden vooral de tegenkracht die het opwekt. Een algehele zuivering van angst, haat, onvrede en geweld die enkel nog ruimte laat voor een allesverterende liefde. Op de hoogte van Broodseinde stond een veldkruis als een van de weinige tekenen van hoop in een desolaat landschap. Soldat Bernd Hüfner vertolkt het in dit eenvoudige gedicht:



Am Wegkreuz von Brodseinde
Marschierten wir oft vorbei.
Morslede war das Hauptquartier,
Vier Tage Ruhe hatten wir –
Drauf ging's in langer Reih
Am Wegekreuz vorbei.

Am Wegkreuz von Brodseinde
Da liegt ein Friedhof still;
Dran mußten wir vorübergehn
Und all die tausend Gräber sehn,
Darin nach Gottes Will'
Die Brüder schlafen still.

Am Wegkreuz von Brodseinde
Stand einst ich auf der Wacht.
Zonnebeke lag im Geisterspuk,
Und dumpf grollt's bei Verlorenhoek
Von jender Todesnacht....
Von jender Todesnacht.

De muzikale inbreng was deze keer heel sober, maar daardoor misschien des te indringender. Onze re-enactors brachten 'a capella', elk in hun taal, het duits, het engels en het frans hun versie van het lied 'Ik had een kameraad'. In nood kent men z'n ware vrienden en die ware vriendschap overstijgt in alle talen de dood:
“Bleib du im ew'gen Leben
Mein guter Kamerad!”
“In life eternal we’ll meet again,
And walk once more as one.”
“Dans le ciel et sur la terre
Restons toujours unis.”

Opnieuw laat het Paasmysterie ons niet los om dan open te bloeien in een heel lichtvoetig gedicht, een spel van licht en toch weer schaduw:



In the last letter that I had from France
You thanked me for the silver Easter egg
Which I had hidden in the box of apples
You like to munch beyond all other fruit.
You found the egg the Monday before Easter,
And said. 'I will praise Easter Monday now -
It was such a lovely morning'. Then you spoke
Of the coming battle and said, 'This is the eve.
'Good-bye. And may I have a letter soon'.

That Easter Monday was a day for praise,
It was such a lovely morning. In our garden
We sowed our earliest seeds, and in the orchard
The apple-bud was ripe. It was the eve,
There are three letters that you wi
ll not get.



maandag 16 september 2013

Samen bidden om vrede

Ontmoeten doet er toe!


De Vlaamse Vredesweek (21 september – 2 oktober) is een begrip in vredelievend Vlaanderen en vindt ook weerklank in het buitenland. Met die Vredesweek plaatsen de vredesorganisaties (o.a. Pax Christi, Kerkwerk Multicultureel Samenwerken, VOS, de Vlaamse Vredesvereniging …) jaarlijks gezamenlijk een belangrijk thema in de kijker.

De Vredesweek-campagne 2013
wil onder de slogan 'Ontmoeten doet er toe!' de wrijvingen constructief aanpakken die ook hier in onze samenleving ontstaan door van diversiteit of menselijke verschillen een bron van vijandschap te maken, constructief aanpakken. Dat kan door blijvend door ontmoetingen met de 'ander' te stimuleren en op zoek te gaan naar wat ons verbindt. Door respect te vragen en te betonen voor ieders identiteit als individu en als groep. Door via dialoog op zoek te gaan naar de dieperliggende vragen en behoeften van elk individu en naar de oorzaken van het vijanddenken. Door gezamenlijk actie te voeren om vrede te bevorderen en de structurele oorzaken van geweld en conflicten tegen te gaan. Slechts op die manier komt een warmere, geweldloze samenleving met een sterk sociaal weefsel tot stand.

“Wij allen horen hen in onze eigen taal spreken over Gods grote daden. Verbijsterd en geheel van hun stuk gebracht vroegen ze elkaar: Wat heeft dit toch te betekenen?”, lezen we in het Pinksterverhaal (Handelingen 2, 11-12). Op dezelfde manier worden die vroegere 'ontmoetingen uit de Handelingen van de apostelen’ opnieuw wijsvingers worden naar 'onverwachte ontmoetingen nu' want ontmoeten doet er toe.

Op zaterdag 7 september sloten heel wat organisaties, gemeenschappen zich aan bij de oproep van paus Franciscus om een dag van gebed en vasten te houden voor vrede in Syrië en heel het Midden-Oosten. Het was op de vooravond van de geboorte van Maria, de moeder van Jezus, die ook bij de moslims met veel hoogachting wordt bejegend. Bij de gebedswakes in Mechelen en Brussel bijvoorbeeld waren ook moslims aanwezig. Mgr. Leon Lemmens, hulpbisschop van Mechelen-Brussel was op 6 september aanwezig en sprak op het vrijdaggebed in de Al Bouraq moskee in Mechelen. Ook in die moskee werd gebeden voor de vrede, waarmee de moslimgemeenschap inging op de oproep van paus Franciscus. Een goed voorbeeld van hoe we samen met andere christenen, gelovigen en mensen die in vrede geloven een wereldwijde band kunnen vormen en de internationale gemeenschap stimuleren om die vrede en solidariteit te helpen bewerkstelligen. Door dergelijk initiatief te steunen willen we de betrokken partijen aanmanen om het pad van de onderhandelingen te bewandelen.
In bijzonder scherpe bewoordingen veroordeelde paus Franciscus elk gebruik van chemische wapens. Hij herinnerde aan de duizenden doden, de verminkte levens, ook van kinderen, en de talloze vluchtelingen voor wie dringend meer hulp nodig is. Tegelijk pleitte hij voor een stopzetting van alle wapenleveringen, een onmiddellijk wapenbestand en onderhandelingen die een nieuwe toekomst voor Syrië mogelijk maken. Met de woorden van paus Franciscus: “Vreedzame verstandhouding kan niet in een cultuur van geweld maar slechts in een cultuur van ontmoeting en dialoog tot stand komen. Wij roepen de betrokken regeringen en partijen dan ook op om dringend de wapens neer te leggen en aan de eerste gesprekken te beginnen.”



Gebedswake
In de Sint-Jacobskerk te Ieper vond om 19.00 u. een druk bijgewoonde oecumenische gebedswake voor vrede plaats. Na dit gebedsmoment trokken de deelnemers naar de Menenpoort om er de Last Post bij te wonen. We hoorden er o.a. deze beklijvende getuigenis voorlezen van een veertienjarige Syrische jongen.

Ik groeide op in Aleppo en dat was heel goed totdat mensen begonnen te vechten tegen elkaar. We besloten te vertrekken toen de gebouwen naast ons huis gebombardeerd werden. Ramen sneuvelden. We namen nog dezelfde dag dat dit gebeurde, heel vroeg ’s ochtends een taxi en vertrokken. Toen we in de auto zaten, zagen we mensen lopen achter ons. Zij wilden ook weg gaan. We hadden maar een koffer. Ik liet al mijn speelgoed en spelletjes achter. Ik mis ze maar kon niets meer meenemen. Voor we in het vluchtelingenkamp kwamen, hoorde ik niets anders dan schoten en ik voel me zo bang. Nog altijd. Mijn grootouders zijn nog in Aleppo. Ik mis hen. Het is een maand geleden dat ik mijn grootmoeder het laatste sprak. Er zijn veel moorden en geen een dag gaat voorbij zonder angst. Ik herinner me een winkel naast ons huis. Een bom heeft die vernietigd. De eigenaar was er nog in. Ik zag hem een keer voor hij stierf. Hij hielp gewonde mensen die op straat lagen voor zijn winkel. Als ik groot wordt, wil ik een dokter worden om mensen te redden.
Ik wil niet meedoen aan het geweld maar vrede zoeken en daar voor werken. Geloof betekent dat je weet dat God alle mensen liefheeft en dat het kwaad zal verdwijnen. Daar wil ik trouw aan blijven wat er ook gebeurt. Maar nu, nu kan ik niets. Alleen maar hopen en wachten en bidden. Ik ben niet kwaad, wel verward. Ik wil geen wraak want dat brengt alleen meer onrecht en geweld. Ik hoop dat God mij sterkte zal geven om door te gaan in deze situatie en dat ik op een dag terug kan gaan naar mijn land en mijn grootouders weer kan zien.

Er werd gebeden om vrede, in het bijzonder voor Syrië, maar ook voor heel het Midden-Oosten en voor alle landen in de wereld die vandaag te lijden hebben onder oorlog en geweld. De vrede is een geschenk van God dat we in gebed kunnen afsmeken. In de vredeswens kunnen we ze ook in Jezus Christus met elkaar delen als een getuigenis voor de wereld.



Gebed van Sint-Franciscus


Heer, maak mij een instrument van uw vrede.
Laat mij liefde brengen, daar waar haat is;
vergeving, waar mensen elkaar pijn doen;
geloof, daar waar twijfel is;
hoop, waar wanhoop is;
licht, waar duisternis is;
vreugde, waar droefheid is.
Goddelijke Meester, geef dat ik meer zoek:
te troosten dan om zelf getroost te worden;
begrip te tonen dan om zelf begrepen te worden;
liefde te schenken dan om zelf liefde te ontvangen.
Want als we geven ontvangen we;
als we vergeving schenken
ontvangen we vergeving;
als we sterven
worden we geboren tot eeuwig leven.